من : خودم بر خودم .

او : و تو پذیرفتی . چرا ؟

من : آری ! این‌گونه هیبت‌ِغرور در کنارِمزارم تجسم می‌یابد . و مزارِمن ، وجودِآوارشده‌یِ‌خودم است .

او : صریح راجع به مرگی حرف می‌زنی که کابوس‌ِوحشتناک‌ِزندگان و میهمان‌ِناخوانده‌یِ‌مردگان است .

من : بر خودم واجباتی نوشته‌ام که اکنون آنها مرا مرده‌ای‌مغرور می‌سازند

او : از آن واجبات‌ِمکتوب دلخوری ؟

من : حالا که آوار شده‌ام زندگی را بر نمی‌تابم و مردن را با غرورم می‌آرایم تا بتوانم او را بپذیرم . از آنها ممنونم نه دلخور .

اونجا که ما بودیم طلسمم داشت https://eitaa.com/moontaazer/8540

این مسخره بازی که جدیدن دارم سرِخودم در می‌آرم که نباید گریه کنم داره دهنمو صاف می‌کنه کماکان بغضا خاک می‌شه تو هنجره‌م نفسام تند می‌شه اما من نباید گریه کنم هر چی گریه کردم بسه .

در همه موقعیتهای‌ِزندگی در حالی‌که داره دهنم سرویس می‌شه :

معلمی که میگه روسیه الان مستعمره و تحت‌ِپرچم‌ِآمریکاست می‌خواد تحلیل فرهنگی به من یاد بده ؟ سوادِمعلما ستودنیه واقعا

فردا سالگردِشهادت‌ِپدربزرگم خیمه‌یِ‌گلستان‌شهدا از ساعت پانزده و سی دقیقه