💔

تا به حال یک و بیست دقیقه شب خفه‌اش می‌کرد، حالا شنبه صبح‌ها. عقربه‌ها مثل دو تا دست دور گردنش را فشار می‌داد. به خودش قول می‌داد که به ساعت‌ها نگاه نکند. بعدها به اندازه‌ی کافی فرصت داشت. فعلا باید ساعت دشمن را کوک می‌کرد. #دیدم‌که‌جانم‌می‌رود #هشت‌روز‌شده @hofreee

ما از این به بعد وقتی می‌خوایم کشورهای منطقه رو بزنیم. #پیرو‌صحبت‌های‌جناب‌پزشکیان @hofreee

اینم موشک ما چیز ببخشید معذرت ما :) یک دنیا معذرت زیر بارون🇮🇷😉😌 #نه‌پوزش‌نه‌سازش‌نبرد‌با‌آمریکا #ای‌خبرگان‌ملت‌کجاست‌امام‌امت @hofreee

دقت کردین تو آدمایی که این روزا بعد آقا شهید میشن؟ اینا خیلی پدری‌تر بودن. همون بچه‌هایی که جونشون به جون باباشون بسته بود. گوارا باشه آغوش پدر. ان‌شاالله قسمت باقی بچه‌ها.... سگِ زردِ لجن! تو حالا مونده حال و احوال ما رو بفهمی... @hofreee

ما همچنان آقا داریم. #الله‌اکبر‌خامنه‌ای‌رهبر #بسوز‌دشمن @hofreee

خوشحال شدیم نه؟ حالا فکر کنید اگه امام زمانمون بیاد چه حالی داریم😭 اللهم عجل لولیک الفرج @hofreee

این روزها حالم اینطور نیست که تشرم بزنی که " پاشو یه غلطی بکن" و بلند شوم. من خودم به عالم و آدم تشر می‌زدم. یک حال عجیبی‌ست که کسالت، سستی و تنبلی نیست. بیشتر شبیه فرار از " خود" است. گم شدن در درون. نشناختن "من". نیاز به هویت‌یابی دارم. البته تمام مسئولیت‌هایی که به عهده دارم مثل یک ربات انجام می‌دهم. بگویند بنویس، می‌نویسم. تجمع برو، می‌روم. دعا بخوان، می‌خوانم. صدقه بده، می‌دهم. بچه‌هایت را حالی کن که چه خبر است، چشم می‌کنم. از بمباران نترس، توکل کن، عزاداری نکن، زندگی کن، نفس بکش، شعار بده آنقدر که گلویت بسوزد و حنجره‌ات پاره شود. توی سرما. زیر باران. آنقدر که پوست پشت دستت ترک بردارد. مچ پاهایت گزگز کند. من همه و همه را هستم اما عادی نمی‌توانم باشم. نه ناامیدم نه افسرده. من دنبال هویت جدید خودمم بعد از رفتن او. من دنبال خودمم و آن بخشی که اتصال داشت به او و کمم نبود. هنوز وقت نکرده‌ام بفهمم عادی بودن بدون او چگونه است اصلا؟ ممکن است یا نه؟ فقط صبح تا شب می‌دوم مثل یک آدم آهنی که خسته شوم. آنقدر خسته که یادم برود او نیست بلکه چشم‌هایم گرم شود. من تازه فهمیده‌ام که او چقدر درونم بزرگ بوده.... #روز‌دهم‌جنگ @hofreee https://eitaa.com/comments_app/app?startapp=496244.15871&btn=ارسال.نظر

سحرِ چند روز پیش فهمیدیم بدون شما چقدر بدبختیم. چقدر بیچاره‌ایم و تنها. و بهای فهمیدنش چقدر سنگین بود. آنقدر سنگین که هنوز از زیر آوارش درنیامده‌ایم. پدر ما... مولای ما... صاحب ما.... آقای ما..... به داد شیعیانت برس... ما حالا خیلی بیشتر چشم‌ انتظارت هستیم. #اللهم‌عجل‌لولیک‌الفرج @hofreee

خیلی دلم می‌خواست نامه‌هایم را از ابتدای جنگ رمضان برایت بنویسم. اما آنقدر از خودم و احساساتم فرار می‌کردم که ممکن نبود. من از آن سحری که خبر شهادت او را دادند شده‌ام یک تکه سنگ مذاب. فقط منتظر لحظه‌ای هستم که پیروز این جنگ شویم. بعد قدر روزها و روزها می‌خواهم سوگواری کنم. من هنوز اشک‌هایم را نریخته‌ام آنقدر که پلک چشمانم زخم شود. هنوز چنان فریاد نکشیده‌ام که جداره‌ی گلویم خونی شود. من هنوز از او ننوشته‌ام و چقدر ناراحتم که تو و برادرهایت دوران این مرد عزیز را آنطور که باید درک نکرده‌اید. آقا برای شما شد شبیه امام برای ما دهه هفتادی‌ها؟ دلم هم از گفتن این جمله می‌گیرد. نه! می‌دانم که تو تهش را درمی‌آوری. آقا را حتی بهتر از من می‌شناسی. امروز توی آینه به خودم نگاه می‌کردم که گفتی: " مامان تو پیر شدی؟" صاف و محکم جواب دادم که نه جوانم هنوز. تو ولی داشتی با استدلال حرفت را پیش می‌بردی. چهره‌ام شده شبیه دوران مجردی‌ام. ابروهای پت و پهن و کلفت. صورت رنگ‌پریده‌ای که آب رفته. لب‌هایی که پوست پوست شده. این چهره‌ی پیرها نیست مادرجان. این چهره‌ی آدم‌های عزادار است. نمی‌دانم در زندگی‌ات چند بار قرار است که جلوی آینه بایستی و خودت را درحالی که داغی توی قلبت است، ببینی. نمی‌توانم از خدا بخواهم به تو رنج ندهد. رنج برای انسان است اما تمام این روزها از او می‌خواهم هر چه که شد دستت از دستش بیرون نرود. تازه از نظر خودم از یک بُعد دیگری شبیه آدم‌های مسن‌تر شده‌ام. اینکه جلد کتاب دعایم خراب شده و ورقه‌هایش تا خورده. البته این غلط محض است که فقط وقتی پا به سن گذاشته‌ای باید مسجد بروی و دعا بخوانی. آدم در جوانی یک نهال نازک است که فقط دعا در برابر بادها در ریشه نگهش می‌دارد. ولی دروغ چرا من زمانی این فکر را می‌کردم. با خودم می‌گفتم الان وقت بیرون رفتن و کارهای میدانی است. دعا بماند وقتی پیرتر شدم‌. نمی‌دانستم هر دو را کنار هم باید داشته باشم. برای همین درجا می‌زدم. کارم جلو نمی‌رفت. مدام به جان خدا ناله می‌زدم که چرا؟ و نمی‌دانستم دلیلش درون خودم است. وقتی شما آمدید و خانه‌نشین شدم تازه فهمیدم چه جهانی را از دست داده‌ام. آن لحظه‌ها که تنها بودم و پناهی جز خدا نداشتم، معجزه‌ی دعا را دیدم. پسرم. هروقت درمانده شدی سجاده‌ات را پهن کن و دو رکعت نماز بخوان. با تمام وجودت. هر دعایی که به ذهنت می‌رسد زمزمه کن. بلند بلند. از تمسخر هیچ‌کس نگران نباش. من زیر بمباران با آیه‌الکرسی و تکبیر آرام می‌شوم. دلم قرص می‌شود. وقتی به این فکر می‌کنم که خدای من از تمام موشک‌ها و جنگنده‌ها چقدر بزرگ‌تر است، کیف می‌کنم. خیلی حرف دارم که بزنم. تازه بعد از چند روز نشسته‌ام پایش. این‌ها که می‌خوانی حاصل روزها زندگی کردن من است، می‌دانستی؟ #نامه‌هایی‌به‌پسرم #هفت @hofreee https://eitaa.com/comments_app/app?startapp=497332.19258&btn=ارسال.نظر

راستش من این روزها بارها و بارها به پسرم توضیح داده‌ام که " چرا رهبرمان را به شهادت رساندند؟ ما چرا نتوانستیم کاری کنیم؟ دشمن چطور این همه وقیح شده؟ " واقعا دوست ندارم که سال‌ها بعد ( اگر زنده ماندیم) توضیح بدهم که " چرا انقلاب را همین که به نسل شما رسید نتوانستید حفظ کنید؟ چطور شد که ما آواره و بدبخت شدیم؟ چرا اینجا اینقدر ناامن و پُر از خون و سیاهیست؟ چطور دشمن همچنان قلدر و وقیح است؟ " پس برای اینکه شرمنده‌ی بچه‌هایم و نسل بعد نمانم همچنان در خیابان‌ها و تجمعات شرکت می‌کنم. برای سربلندی و عزت فرزندان عزیز ایران... برای پرپر نشدن و مورد تجاوز واقع نشدن دخترکان سرزمینم..... برای نجات انسان‌های بی‌گناه از مرگ‌.... برای کاسه‌لیس نبودن جنایتکارهایی مثل ترامپ.... برای آزادی.... برای استقلال و امنیت.... برای رهایی و پیشرفت.... برای وطن! #خیابان‌ها‌را‌رها‌نمی‌کنیم #جمهوری‌اسلامی‌ایران @hofreee

نویسنده‌ها خیلی بند خلق موقعیت هستند. یعنی در زمان و مکان درست، شخصیت را با اتفاق جانداری رو به رو کنند و از پس آن اتفاق تحولی چه برای شخصیت اصلی چه شخصیت‌های فرعی رقم بزنند. من فکر می‌کنم خدا هنرمندترین نویسنده‌ی عالم است. ازقضا او هم دنبال خلق موقعیت‌های درست است. اصلا ما از روی دست خودش یاد گرفته‌ایم. شما حساب کنید مردی که به خاطر سنش پیرمرد خطاب می‌شود. در اوایل صبحی در ماه مبارک رمضان، در خانه‌اش نشسته. درحالی که قرآنی رو به رویش باز است و مشغول تلاوت است. یک دستش سال‌ها پیش در مبارزه با دشمن مجروح شده. یک دست سالم دارد که سفت در هم گره کرده. من می‌گویم لبخندی هم به لب دارد و آرامشی هم در قلب. چند ثانیه بعد مکان موردنظر بمباران می‌شود. از پس این اتفاق، بزرگ‌ترین تحول زندگی یک فرد مسلمان برایش رخ می‌دهد: شهادت! حتی میلیون‌ها نفر را با نحوه‌ی شهادتش دچار تحول می‌کند و وادار به حرکت. حالا یک مرد مبارز دیگری را هم اضافه کنیم. مردی که بعدها عکس یک دستش با انگشتری در انگشت بیرون آمد. یا مردی که با چفیه‌ای صورتش را پوشانده بود و سمت دوربین دشمن چوبی پرتاب کرد. آن هم در لحظات پایانی زندگی‌اش. با چشمانی درخشان و جسور. یا مرد جوانی که با دست‌های بسته سمت مقتل می‌بردند. با لب‌های ترک‌خورده اما نگاهی مثل همه‌ی آدم‌های قبلی. واقعا خدا نویسنده و موقعیت‌شناس خوبی‌ست مگر نه؟ شب قدر است. شبی که روزی یک سال دیگرمان تعیین می‌شود. می‌خواهم بگویم خدای خوبم. خدای مهربانم. اول از همه ما را در موقعیت ظهور و مواجهه با امام زمانمان قرار بده. دوم اینکه کشورمان را در موقعیت شاهکاری بینداز. و آن ته ته. یکی از آن موقعیت‌های خفنت را در رکاب امام‌مان قسمت ما هم بکن. به این شب عزیز.... #شب‌قدر #التماس‌دعا #اللهم‌عجل‌لولیک‌الفرج @hofreee