وقتی از تنهایی مان فرار نمیکنیم دیگر نیاز نداریم به آدم ها پناه ببریم، حالا رابطه هایمان رنگ و بوی نیاز و خواهش ندارد، طعم ترس از دست دادن ندارد و قرار نیست آدم ها شبیه توقع ها و آرزوهایمان شوند، حالا آدم هارا میبینیم، تنهایی آدم هارا هم میبینیم و دست در دست تنهایی خودمان در کنار دنیای زیبای آدم های دیگر قدم میزنیم و هر از گاهی به خودمان افتخار میکنیم که جایی در مسیر زندگیمان تنهایی مان را دیدیم و طردش نکردیم.
تیکه ای از کتاب تکه هایی از یک کل منسجم. . .☕️✨️
میتوانست اندکی یادآور این جمله باشد:
«دوستت دارم. تو فقط بهخاطر آنچه که واقعاً هستی زیبایی.»