سعدی ز فراق تو نه آن رنج کشیدست کز شادی وصل تو فرامش کند آن را!

ای دل نگفتمت که مـرو در کمنـدِ عشـق...؟ آخـر به‌ قصـد خویـش چـرا می‌کنـی شتـاب؟! خواجوی‌کرمانی

ای به راهت لب هر پنجره یک جفت نگاه من چرا این قدَر از آمدنت مایوسم؟

با منِ مجنون نزن حرف از عقوبت‌های عشق هیچ‌گاه از غم نترسان، آدم دیوانه را

یک کلافم که گره خورده ام از عادت کور بین دین و دل و احساس و یقین حیرانم...

گفتند در این عشق ضروریست فراق  فـریاد از ایـن سخن؛ ضروری تا کی؟ 

‌آدم معمولی: "یارو سیگارشو خاموش کرد." سهراب سپهری: "رهگذر شاخۀ نوری که به لب داشت، به تاریکیِ شن‌ها بخشید." آدم معمولی: "یارو افسردگی گرفت، هرویینی شد، خودشو نابود کرد." سهراب سپهری: "قتل یک شاعر افسرده به‌دستِ گلِ یخ."

:)