مرا تو راحتِ جـانی و من تو را نگـران گناهِ کیست که من با تو ام تو با دگران - فاضل نظری

رفتُ غزلم چشم به راهش نگران شد ..

رویای من پیدا کردن خونه‌ست. همون طور که عطار توی تذکرةالاولیا میگه: / آداب سفر آن است که هرگز از قدم نایستی تا دلت آرام گیرد. آن‌جا که دل آرام گرفت، مقصد است.

گر من از باغ تو یک میوه بچینم چه شود پیش پایی به چراغ تو ببینم چه شود یا رب اندر کنف سایه آن سرو بلند گر من سوخته یک دم بنشینم چه شود آخر ای خاتم جمشید همایون آثار گر فتد عکس تو بر نقش نگینم چه شود واعظ شهر چو مهر ملک و شحنه گزید من اگر مهر نگاری بگزینم چه شود عقلم از خانه به در رفت و گر می این است دیدم از پیش که در خانه دینم چه شود صرف شد عمر گران مایه به معشوقه و می تا از آنم چه به پیش آید از اینم چه شود خواجه دانست که من عاشقم و هیچ نگفت حافظ ار نیز بداند که چنینم چه شود

-درونم خون شد از نادیدن دوست- -الا تعسا لایام الفراق-(ای وای از روز های جدایی)

جان به کف، خنده به لب، شعله به دل، شور به سر، جان فدا در رهِ جانانه‌ی عشقیم هنوز... @Dellrish

وفا چه میطلبی از کسی که بی‌دل شد؟ چو دل برفت، برفت از پی‌اش وفا و جفا

یک محبت میکنی ما را حرم دعوت کنی؟ گریه کردن بر شما گفتی اثر دارد حسین...

بهوش باش دلی را به سَهو نخراشی! به ناخنی که توانی گره‌گشایی کرد.. جناب صائب رحمت‌الله‌علیه @ir_tavabin

حدیث دوست نگویم مگر به حضرت دوست که آشنا سخن آشنا نگه دارد