نگاه کن که غم درون دیده‌ام چگونه قطره قطره آب میشود چگونه سایهٔ سیاه سرکشم اسیر دست آفتاب میشود نگاه کن تمام هستیم خراب میشود شراره‌ای مرا به کام میکشد مرا به اوج میبرد مرا به دام میکشد نگاه کن تمام آسمان من پر از شهاب میشود تو آمدی ز دورها و دورها ز سرزمین عطرها و نورها نشانده‌ای مرا کنون به زورقی ز عاجها، ز ابرها، بلورها مرا ببر امید دلنواز من ببر به شهر شعرها و شورها به راه پر ستاره میکشانیم فراتر از ستاره مینشانیم نگاه کن من از ستاره سوختم لبالب از ستارگان تب شدم چو ماهیان سرخ رنگ ساده دل ستاره چین برکه های شب شدم چه دور بود پیش از این زمین ما به این کبود غرفه‌های آسمان کنون به گوش من دوباره میرسد صدای تو صدای بال برفی فرشتگان نگاه کن که من کجا رسیده‌ام به کهکشان، به بیکران، به جاودان کنون که آمدیم تا به اوجها مرا بشوی با شراب موجها مرا بپیچ در حریر بوسه‌ات مرا بخواه در شبان دیر پا مرا دگر رها مکن مرا از این ستاره‌ها جدا مکن نگاه کن که موم شب براه ما چگونه قطره قطره آب میشود صراحی سیاه دیدگان من به لالای گرم تو لبالب از شراب خواب میشود به روی گاهواره‌های شعر من نگاه کن تو میدمی و آفتاب میشود

شمس من کِی می‌رسد؟ من راه را گم کرده‌ام

مرا در منزل جانان چه امن و عیش چون هردم جرس فریاد می‌دارد که ببندید محمل ها

به می سجاده رنگین کن گرت پیر مغان گوید که سالک بی خبر نبود ز راه و رسم منزل ها

شب تاریک و موج و گردابی چنین هایل کجا دانند حال ما! سبک باران ساحل ها؟

تو ز من از حال من آگاه تر مرحمی ده تا شوم من بهتر من بسی کوشیده ام حاشا کنم این غم پوشیده آشفته گر

آه از آن رفتگانِ بی برگشت.

سفر تن را تا خاک تماشا کردی سفر جان را از خاک به افلاک ببین گر مرا می‌جویی سبزه ها را دریاب با درختان بنشین...

غمت مباد! که یاد تو با من است هنوز اگر تو صخره‌ای و سنگدل، من آن موجم #فاضل_نظری