حُكِيَ‏ أَنَّ مَالِكاً الْأَشْتَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ كَانَ مُجْتَازاً بِسُوقِ الْكُوفَةِ وَ عَلَيْهِ قَمِيصُ خَامٍ وَ عِمَامَةٌ مِنْهُ فَرَآهُ بَعْضُ السُّوقَةِ فَازْدَرَى‏ بِزِيِّهِ فَرَمَاهُ بِبُنْدُقَةٍ تَهَاوُناً بِهِ فَمَضَى وَ لَمْ يَلْتَفِتْ فَقِيلَ لَهُ وَيْلَكَ أَ تَدْرِي بِمَنْ رَمَيْتَ فَقَالَ لَا فَقِيلَ لَهُ هَذَا مَالِكٌ صَاحِبُ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ ع فَارْتَعَدَ الرَّجُلُ وَ مَضَى إِلَيْهِ لِيَعْتَذِرَ مِنْهُ فَرَآهُ وَ قَدْ دَخَلَ مَسْجِداً وَ هُوَ قَائِمٌ يُصَلِّي فَلَمَّا انْفَتَلَ‏ أَكَبَّ الرَّجُلُ عَلَى قَدَمَيْهِ يُقَبِّلُهُمَا فَقَالَ مَا هَذَا الْأَمْرُ فَقَالَ أَعْتَذِرُ إِلَيْكَ مِمَّا صَنَعْتُ فَقَالَ لَا بَأْسَ عَلَيْكَ فَوَ اللَّهِ مَا دَخَلْتُ الْمَسْجِدَ إِلَّا لِأَسْتَغْفِرَنَّ لَكَ. آورده‏ اند كه مالك اشتر(ره) از بازار كوفه عبور مى ‏كرد و يك پيراهن كرباسى بر تن و شال كرباسى بر سر داشت، يكى از افراد بازارى او را با آن هيأت ديد و به سخريّه گرفت، و يك گلوله گلى به قصد تحقير به سوى او پرتاب كرد، او توجهى نفرمود و به راهش ادامه داد، در اين بين كسى به آن بازارى گفت: واى بر تو! آيا فهميدى كه به طرف چه كسى گلوله را انداختى؟ گفت: نه. گفتند: بيچاره، او مالك اشتر صحابى امير مؤمنان (ع) بود، آن مرد به خود لرزيد، و به دنبال مالك رفت، تا از او معذرت خواهى كند، وقتى كه آمد ديد، او وارد مسجد شده و مشغول نماز است نمازش را كه تمام كرد، آن مرد روى پاهاى مالك افتاد و شروع به بوسيدن پاهاى مالك كرد، مالك رو به آن مرد كرد و فرمود: اين چه كارى است؟ عرض كرد، از كارى كه كرده ‏ام معذرت مى ‏خواهم مالك فرمود: چيزى نيست، به خدا قسم وارد مسجد نشدم مگر اين كه براى تو طلب مغفرت نمايم. 📚 مجموعة ورام ؛ ج‏1 ؛ ص2. 🆔 @huoooo

علامه قاضی(ره): حالت مؤمن در مساجد مانند ماھى است در آب. 📚 ایت الحق. 🆔 @huoooo

حضرت فاطمه ع به امیر المؤمنین ع فرمودند: يَا أَبَا الْحَسَنِ أَنَّ اللَّهَ تَعَالَى خَلَقَ نُورِي وَ كَانَ يُسَبِّحُ اللَّهَ جَلَّ جَلَالُهُ ثُمَّ أَوْدَعَهُ شَجَرَةً مِنْ شَجَرِ الْجَنَّةِ فَأَضَاءَتْ فَلَمَّا دَخَلَ أَبِي الْجَنَّةَ أَوْحَى اللَّهُ تَعَالَى إِلَيْهِ إِلْهَاماً أَنِ اقْتَطِفِ الثَّمَرَةَ مِنْ تِلْكَ الشَّجَرَةِ وَ أَدِرْهَا فِي لَهَوَاتِكَ فَفَعَلَ فَأَوْدَعَنِي اللَّهُ سُبْحَانَهُ صُلْبَ أَبِي ص ثُمَّ أَوْدَعَنِي خَدِيجَةَ بِنْتَ خُوَيْلِدٍ فَوَضَعَتْنِي وَ أَنَا مِنْ ذَلِكَ النُّورِ أَعْلَمُ مَا كَانَ وَ مَا يَكُونُ وَ مَا لَمْ يَكُنْ يَا أَبَا الْحَسَنِ الْمُؤْمِنُ يَنْظُرُ بِنُورِ اللَّهِ تَعَالَى. اى ابو الحسن! بدان كه خداى تعالى نور مرا- در عالم ذرّ- خلق كرد و او بلا فاصله مشغول تسبيح خداوند گرديد، سپس آن نور را به صورت درختى نورانى در بهشت درآورد، هنگامى كه پدرم در واقعه معراج داخل بهشت گرديد خداوند تعالى به او وحى نمود تا از ميوه‏ هاى اين درخت برگرفته و بخورد، و پدرم چنين كرد و بدين وسيله خداوند مرا در صلب پدرم قرار داد و سپس در بطن مادرم خديجه دختر خويلد قرار داد، و من از وى متولّد شدم، پس من از آن نورم، بدان كه نسبت به هر آنچه بوده، هست و خواهد بود عالم و آگاه هستم، اى ابو الحسن! مگر نه آن است كه مؤمن بوسيله نور خدا مى ‏بيند و نظاره مى ‏كند. 📚 بحار الأنوار (ط - بيروت) ؛ ج‏43 ؛ ص8. 🆔 @huoooo

حکایت فرزند شیخ حسنعلی نخودکی (ره) می گوید: پدرم با آنكه به عبادت و مجاهدت و رياضت و زيارت و اعتكاف در اماكن متبرك ، سخت مداومت و مراقبت داشت ، ليكن اظهار مى فرمود: روح همه اين اعمال ، خدمت با اخلاص نسبت به سادات و ذريه حضرت فاطمه زهرا سلام الله عليها است و بدون آن، اينگونه اعمال، همچون جسمى بى جان می باشد و آثارى بر آنها مترتب نمى گردد. 📚 نشان از بی نشانها. 🆔 @huoooo

کرامتی از حضرت زهرا ع 🎙 استاد عالی 🆔 @huoooo

امام صادق (ع):‏ مَا مِنْ قَدَمٍ سَعَتْ إِلَى الْجُمُعَةِ إِلَّا حَرَّمَ اللَّهُ جَسَدَهُ عَلَى النَّارِ وَ مَنْ صَلَّى مَعَهُمْ فِي الصَّفِّ الْأَوَّلِ فَكَأَنَّمَا صَلَّى مَعَ رَسُولِ اللَّهِ ص فِي الصَّفِّ الْأَوَّلِ. هيچ گامى به سوى نماز جمعه برداشته نمى ‏شود، مگر اينكه خداوند پيكر آن شخص را بر آتش حرام مى ‏كند و هر كس همراه ايشان در صف اول نماز بگزارد، چنان است كه همراه رسول خدا ص در صف اول نماز گزارده باشد. 📚 روضة الواعظين و بصيرة المتعظين (ط - القديمة) ؛ ج‏2 ؛ ص331. 🆔 @huoooo

🆔 @huoooo

رسول خدا (ص) فرمودند: رُؤْيَا الْمُؤْمِنِ جُزْءٌ مِنْ سَبْعَةٍ وَ سَبْعِينَ جُزْءاً مِنَ النُّبُوَّةِ. خواب مؤمن يك هفتاد و هفتم از پيغمبريست. 📚 كنز الفوائد ؛ ج‏2 ؛ ص61. 🆔 @huoooo

پیامبر ص فرمودند: ‏ مَا عَالَ مَنِ اقْتَصَد. هر کس ميانه روى کند، نيازمند نخواهد شد. 📚 عدة الداعي و نجاح الساعي ؛ ص84. 🆔 @huoooo

امام على «ع»: من استعان بعدوّه على حاجته، ازداد بعدا منها. هر كس در برآوردن حاجت خود از دشمن يارى جويد، از رسيدن به آن حاجت دورتر می شود. 📚الحياة / ترجمه احمد آرام ؛ ج‏1 ؛ ص258. 🆔 @huoooo

يُرْوَى‏ أَنَّ عِيسَى مَرَّ بِثَلَاثَةِ نَفَرٍ قَدْ نَحِلَتْ أَبْدَانُهُمْ وَ تَغَيَّرَتْ أَلْوَانُهُمْ فَقَالَ لَهُمْ مَا الَّذِي بَلَغَ بِكُمْ مَا أَرَى فَقَالُوا الْخَوْفُ مِنَ النَّارِ فَقَالَ حَقٌّ عَلَى اللَّهِ أَنْ يُؤْمِنَ الْخَائِفَ ثُمَّ جَاوَزَهُمْ إِلَى ثَلَاثَةٍ آخَرِينَ فَإِذَا هُمْ أَشَدُّ نُحُولًا وَ تَغَيُّراً فَقَالَ مَا الَّذِي بَلَغَ بِكُمْ مَا أَرَى قَالُوا الشَّوْقُ إِلَى الْجَنَّةِ فَقَالَ حَقٌّ عَلَى اللَّهِ أَنْ يُعْطِيَكُمْ مَا تَرْجُونَ ثُمَّ جَاوَزَهُمْ إِلَى ثَلَاثَةٍ آخَرِينَ فَإِذَا هُمْ أَشَدُّ نُحُولًا وَ تَغَيُّراً كَانَ عَلَى وُجُوهِهِمُ الْمَرَايَا مِنَ النُّورِ فَقَالَ مَا الَّذِي بَلَغَ بِكُمْ مَا أَرَى فَقَالُوا نُحِبُّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ فَقَالَ أَنْتُمُ الْمُقَرَّبُونَ أَنْتُمُ الْمُقَرَّبُون‏. نقل كرده ‏اند كه حضرت عيسى (ع) به سه نفر گذر كرد كه تنشان لاغر و رنگشان دگرگون شده بود، فرمود: شما را چه شده است؟ چه مى ‏بينم؟ گفتند: از ترس جهنم اين طور شده ‏ايم. فرمود: بر خداست که شما را از انچه می ترسید ایمن دارد. و بعد از آنها گذشت و به سه تن ديگر رسيد، كه بيشتر لاغر و رنگ پريده بودند، فرمود: شما را چه شده است؟ چه مى ‏بينم؟ گفتند: از اشتياق به بهشت اين طور شده ‏ايم. فرمود: بر خداست كه آنچه اميد داريد، به شما مرحمت كند. و بعد از آنها گذشت و به سه تن ديگر رسيد، كه بيشتر لاغر و رنگ پريده بودند، گويا در چهره ‏هايشان درخششى از نور بود، فرمود: چه رسيده است به شما، چه مى ‏بينم؟ گفتند: ما خدا را دوست داريم. دو مرتبه فرمود: شما مقرّبيد! شما مقرّبيد! 📚 مجموعة ورام ؛ ج‏1 ؛ ص224. 🆔 @huoooo

حکایت مطلوب من از حیات در این دنیا جز خدمت به خلق خدا نیست فرزند شیخ حسنعلی نخودکی اصفهانی(ره) می گوید: حدود دو سال قبل از وفات پدرم، کسالت شدیدی مرا عارض شد و پزشکان از مداوای بیماری من عاجز آمدند و از حیاتم قطع امید شد. پدرم که عجز طبیبان را دید، اندکی از تربت حضرت سیدالشهداء ع به کامم ریخت و خود از کنار بسترم دور شد. در آن حالت بیخودی و بیهوشی دیدم که به سوی آسمان‌‌ها می‌روم و کسی که نوری سپید از او‌ می‌تافت، بدرقه‌ام‌ می‌کرد. چون مسافتی اوج گرفتیم، ناگهان، دیگری از سوی بالا فرود آمد و به آن نورانی سپید که همراه من‌ می‌آمد، گفت: «دستور است که روح این شخص را به کالبدش بازگردانی، زیرا که به تربت حضرت سیدالشهداء علیه السلام، استشفا کرده‌اند. در آن هنگام دریافتم که مرده‌ام و این، روح من است که به جانب آسمان در حرکت است و به هر حال، همراه آن دو شخص نورانی به زمین بازگشتم و از بیخودی، به خود آمدم و با شگفتی دیدم که در من، اثری از بیماری نیست، لیکن همه اطرافیانم به شدت منقلب و پریشانند. پس از چند روز، هنگامی که در خدمت پدرم به شهر‌ می‌رفتیم، واقعه را حضورشان عرض کردم. فرمودند: «مقدر بود که یکی از ما دو نفر از جهان برویم و اگر تو می‌رفتی، من پانزده سال دیگر عمر‌ می‌کردم و چون مقصد و مطلوب من از حیات در این دنیا جز خدمت به خلق خدا نیست، ترجیح دادم که خود رخت بربندم و تو که جوانی و به خواست خداوند، مدتی درازتر در جهان خواهی زیست، زنده بمانی. این را بدان که من مرگ را برای خود و حیات را برای تو خواستم، تا آنکه در طول زندگی، پیوسته با قصد قربت، به مردم خدمت کنی و هر گاه در این کار مسامحه و غفلت ورزی، سال آخرت عمرت خواهد بود. 📚 نشان از بی نشانها. 🆔 @huoooo