بابا اونم یه دردسر دیگه داشت.. پلاستیک بود از این شفاف ها .. میکردم پام شبیه چیزا میشد..

گفتگوی منو نانا

هر روز و هر روز واسم سخت تر میشه با ادم ها ارتباط بگیرم.. انگار هر روز از سیاره ادم ها بیشتر دور میشم.. شبیه اون فضانوردی که داوطلبانه زمین ترک میکنه سمت سیاره ناشناخته..

سخنی ندارم.

قانونش اینه که وقتی یکبار ویس رو قطع میکنی و تصمیم میگیری نفرستی بعدی و بعدی و .. رو هم نمی فرستی

خب حقیقت اینه که دلم سوخت ویسی رو که نصفش غرغره نصف دیگه اش سکوت یعنی عملا چرت و پرته بشینه گوش کنه

قانوش اینکه وقتی تو پی وی منی همه چی بی قانونیه..

وقتی حاضرم به سکوت طولانی ویس هات گوش بدم.. تو که نمی‌فهمی صدای نفس کشیدن هاتم حرف های خودشو داره ..

کاش میشد ی سیاره داشتی که هر وقت خسته شدی میرفتی توش که فقط تو توشی و گلی که مال توعه .. انقدر می موندی که آروم شی دقیقا مثل ی برکه آروم.. و بعد پر انرژی تر برمیگشتی

خیلی سال میشه ذهنم درگیر خیلی چیز هاست. درگیر اینکه چرا من از ورژن خوب خودم فراریم.. چرا از اونی که باید باشم فراریم؟ چرا نمیتونم بی دردسر با یکی خوب باشم اون خوبی های منو هم ببینه بدون اینکه واسم آزار دهنده باشه..

چرا خود خود خوبمو جوری پنهان میکنم که انگار یه چیز زشته! انگار شخصیت بدس؟ چرا باید ورژن درستم دردای یک ورژن بد رو بکشه؟ البته ورژن بد از مخفی کاری نابود نمیشه.‌. بیشتر سعی میکنه خودشو به رخ بکشه.‌

ولی ورژن خوب در اون پنهان‌کاری نابود میشه.. ورژن خوب شبیه بچه ی که مدام دعواش میکنی چرا از اتاقش اومده بیرون.. اون بچه تخسی که بهش میکنی نکن و بدتر میکنه نیست.. و حس میکنم کاملا خودمو دارم گم میکنم..