چرا خود خود خوبمو جوری پنهان میکنم که انگار یه چیز زشته! انگار شخصیت بدس؟ چرا باید ورژن درستم دردای یک ورژن بد رو بکشه؟ البته ورژن بد از مخفی کاری نابود نمیشه.‌. بیشتر سعی میکنه خودشو به رخ بکشه.‌

ولی ورژن خوب در اون پنهان‌کاری نابود میشه.. ورژن خوب شبیه بچه ی که مدام دعواش میکنی چرا از اتاقش اومده بیرون.. اون بچه تخسی که بهش میکنی نکن و بدتر میکنه نیست.. و حس میکنم کاملا خودمو دارم گم میکنم..

قربونت بشم

واقعاً کاش میشد فقط تو میموندی یک جای ساکت اروم..

دشمنت عهه..

صدای ولو شدنم روی تخت چه پیامی برات داشت؟😂

اینکه انقدر خسته ی که می‌خوای تو بغل بالشت ها محو بشی .. بدون هیچ مزاحمی..

به خدا حس میکنم این سفره ماهیه منم وقتی گاز میگیری و لبخند میزنم دردش مشخص نشه

اصلا چون یاد تو افتادم گیفش کردم

لعنتی منو هم زیر اب پیدا می کنی.. فکر کنم هر جای هم قایم بشم در اخر اون تویی که پیدام می‌کنی

و میدونی امروز فهمیدمش؟ فهمیدم این تقصیر توعه که من از خودم بودن فراریم... چون اون خودم بودنم رو طوری زدی تو سرم نشونم دادی که باعث انزجارم شده.. مدام حس میکنم اگه دیده بشم ذهنیت خوب براشون پیش بیاد چطور قرار داغونش کنم.. چطور قرار با بد شدنم یا کمتر شدن اون اعلام خوبی همه چی داغون کنم و دو رو به نظر بیام.. حتی همین الان که نوشتم فهمیدم دقیقا اینا مثل الگو رفتاری توعه که درونم رخنه کرده..