🔰گزارش تصویری انقلاب در روزهای آتش‌بس 🔸مجموعه انقلاب در روزهای آتش‌بس، حال و هوای کتابفروشی‌های راسته انقلاب را در روزهای آتش‌بس به تصویر می‌کشد. ibna.ir/x6Gxd @ibna_official

🔰از اول اردیبهشت برگزار می‌شود؛ برنامه‌های یادروز سعدی در شیراز 🔸 مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان فارس از برگزاری ویژه برنامه‌های گرامیداشت یادروز سعدی در شیراز خبر داد. 🔸با توجه به شرایط خاص کشور، مراسم یادروز سعدی به صورت متفاوتی برگزار خواهد شد. 🔸وقتی تمدن ایران مورد تهدید قرار می‌گیرد، همه دنیا به یاد می‌آورند که استاد سخن سعدی شیرازی نماینده بزرگ این تمدن است که شاعر دوستی و صلح محسوب می‌شود. ibna.ir/x6Gx7 @ibna_official

🔰کتاب و مدیریت شهری استان‌ها - ۲۲ کتاب کجای اولویت‌های شورای شهر سنندج است؟/ یک مصوبه کتابی دستاورد یک سال اخیر شورا 🔸 بررسی مصوبات شورای اسلامی شهر سنندج در یک سال گذشته نشان می‌دهد که حوزه کتاب و کتاب‌خوانی عملاً جایگاهی در تصمیم‌گیری‌های مدیریت شهری نداشته است؛ به‌طوری‌که از میان حدود ۳۰ صورتجلسه و مصوبه ثبت‌شده، تنها یک مورد به حمایت محدود از انتشار یک کتاب کودک اختصاص یافته است. 🔸جز این مورد، در میان مصوبات یک‌ساله شورای شهر، هیچ تصمیم یا برنامه مشخصی در زمینه توسعه کتاب‌خوانی، حمایت از نویسندگان، تقویت زیرساخت‌های فرهنگی مرتبط با کتاب، ایجاد فضاهای مطالعاتی شهری یا حمایت از نشر بومی دیده نمی‌شود. این داده‌ها نشان می‌دهد که اگرچه اقدامات فرهنگی ممکن است اجرا شده باشد، ثبت رسمی آنها در صورتجلسات محدود بوده و این خلأ، نقد کارشناسان را به همراه دارد. 🔸نگاه کارشناسان فرهنگی گویای این مسئله است که کتاب از متن به حاشیه رفته و فعالان فرهنگی و اساتید دانشگاه معتقدند غیبت کتاب در مصوبات شورا نشانه‌ای از نبود نگاه راهبردی به فرهنگ مکتوب در سنندج عنوان کردند. 🔸بسیاری از کلان‌شهرها و حتی شهرهای هم‌تراز سنندج، کتاب را محور هویت شهری و توسعه فرهنگی خود قرار داده‌اند. ثبت مصوبه‌های رسمی و تدوین سیاست‌های فرهنگی، باعث شده جریان کتاب‌خوانی در این شهرها از یک فعالیت فردی و موردی به یک فرآیند سازمان‌یافته و پایدار تبدیل شود. ibna.ir/x6Fxg @ibna_official

🔰به مناسبت روز بناها و محوطه‌های تاریخی؛ زخم جنگ بر کالبد میراث فرهنگی 🔸اهمیت حفاظت از میراث فرهنگی در شرایط بحرانی جنگ 🔸تجربه‌های جهانی نشان می‌دهد که درگیری‌های مسلحانه، علاوه بر خسارات انسانی، تهدیدی جدی برای بناها و محوطه‌های تاریخی به شمار می‌آیند؛ آثاری که نابودی آن‌ها به معنای از دست رفتن بخشی از هویت، حافظه تاریخی و سرمایه فرهنگی ملت‌هاست. روز جهانی بناها و محوطه‌های تاریخی، یادآور این حقیقت است که میراث فرهنگی، دارایی مشترک بشریت است و حفاظت از آن، نیازمند توجه مستمر، برنامه‌ریزی دقیق و همکاری فراتر از مرزهای ملی است. 🔸آسیب به میراث فرهنگی، افزون بر خسارت‌های مادی در سطحی عمیق‌تر متوجه پیوستگی تاریخی و هویت فرهنگی جوامع انسانی است. زمانی که بناهای تاریخی و نمادهای فرهنگی هدف حمله یا تخریب قرار می‌گیرند، بخشی از حافظه تاریخی، تجربه زیسته و نشانه‌های هویتی یک ملت نیز در معرض زوال قرار می‌گیرد. از این‌رو، حفاظت از میراث فرهنگی تنها پاسداری از مجموعه‌ای از آثار فیزیکی نیست، بلکه تلاشی برای صیانت از حافظه جمعی، هویت تاریخی و تداوم فرهنگی ملت‌ها است، میراثی که اگرچه در محدوده جغرافیایی یک کشور قرار دارد، اما در چارچوب ارزش‌های جهانی، بخشی از میراث مشترک بشریت به شمار می‌آید. 🔸ایکوموس (شورای بین‌المللی ابنیه و محوطه‌ها) که حفظ، احیا و ترویج میراث‌های تاریخی در سراسر جهان را دنبال می‌کند، شعار امسال را «میراث زنده و واکنش اضطراری» تعیین کرده است و بر ضرورت اقدام سریع و هوشمندانه در مقابل تهدیدات، به ویژه در شرایط بحران و جنگ، تأکید دارد. 🔸امروزه در هر حوزه جغرافیایی یا سیاسی، وجود بناهای تاریخی (به‌عنوان بخشی از میراث فرهنگی) موهبتی بزرگ محسوب می‌شود؛ این بناها به مساجد، تکایا، کاخ‌ها و بناهای عمومی و عام‌المنفعه خلاصه نمی‌شود، بلکه طیف وسیعی از خانه‌های تاریخی که در طول اعصار مختلف به عنوان میراثی برجای مانده‌اند نیز در این حیطه قرار می‌گیرند. در دوره‌های اخبر به واسطه تحولات صورت گرفته در زمینه‌های فرهنگ، معماری و شهرسازی، این آثار ارزش بیشتری یافته‌اند. متولیان و کارشناسان حفاظت از آثار و بناهای تاریخی، ساکنان این بناها و افرادی که از طریق چنین آثاری پیوندهای خود را با گذشته حفظ کرده و به این ابنیه احساس تعلق می‌کنند، در زمره کسانی‌اند که موجب افزایش توجه به این ارزش‌های نهفته می‌شوند. ibna.ir/x6Gxc @ibna_official

🔰نگاهی به کتاب روان‌کاوی منفی «مردگان زنده» جولی رِش، زامبی‌های روزمره 🔸کتاب «روان‌کاوی منفی برای مردگان زنده: بدبینی فلسفی و رانه‌ی مرگ» نوشته جولی رِش، فیلسوف و روان‌کاو اوکراینی‌تبار، با ترجمه مهرداد پارسا و انتشار توسط انتشارات «شوند» در سال ۱۴۰۴، یکی از نخستین مواجهه‌های جدی زبان فارسی با جریان «روان‌کاوی منفی» است. این ترجمه، ضمن نقد فرهنگ درمان‌محور و خوش‌بین معاصر، خواننده را دعوت می‌کند رنج، شکست و بن‌بست به‌عنوان بخشی ساختاری از وضعیت انسانی ببیند. 🔸در بازاری که بخش بزرگی از کتاب‌های روان‌شناسی و حتی دین و معنویت به آثار انگیزشی، خودیار و «حال‌خوب‌محور» اختصاص دارد، انتشار کتابی که به‌صراحت با مقدمه‌ای تحت عنوان «به جهنم خوش آمدید» آغاز می‌شود و در پس‌گفتارش می‌گوید «هیچ رستگاری‌ای نیست»، نوعی مقاومت در برابر خوش‌بینی نهادی رایج است. این کتاب با ارائه تصویری خونسرد اما تراژیک از وضعیت انسانی، ذهن خواننده را از انتظارهای بیش از حد از درمان، امید و «بهبود دائمی» فاصله می‌دهد و به او یادآوری می‌کند که شاید بخش مهمی از رنج، ساختاری و حذف‌ناپذیر است. 🔸«روان‌کاوی منفی برای مردگان زنده» کتابی است که نه می‌خواهد حال شما را خوب کند و نه وعده می‌دهد از جهنم روزمره نجات‌تان دهد. کار اصلی‌اش این است که نشان دهد شاید بخشی از این جهنم، نه نقصی تصادفی، بلکه خودِ ساختار زندگی انسانی باشد؛ ساختاری که در آن رانه مرگ، میل به تکرار، شکست و فروپاشی، همیشه در کنار میل به زندگی، رشد و ترمیم حضور دارد. در جهانی که از ما می‌خواهد با هر شکست «قوی‌تر» برگردیم، هر سوگ را به فرصتی برای «رشد شخصی» تبدیل کنیم و هر تروما را به داستانی الهام‌بخش بدل سازیم، این کتاب می‌پرسد: اگر بخشی از رنج اصلاً قابل تبدیل به چنین داستان‌هایی نباشد چه؟ اگر بعضی زخم‌ها، صرفاً زخم باشند و بس؟ 🔸از همین‌جا می‌توان فهمید که «روان‌کاوی منفی برای مردگان زنده» فقط پیشنهادی است برای نوعی «خواندن دیگر»: خواندنی که از همان ابتدا با انتظارهای معمول از کتاب‌های روان‌شناسی فاصله می‌گیرد. ibna.ir/x6GtD @ibna_official

🔰تئاتر حماسی در مواجهه با بحران‌های جنگ؛ در زمان بحران مردم به قهرمانان شاهنامه پناه می‌برند 🔸رحمت امینی، نویسنده و کارگردان تئاتر گفت: در این جنگ اخیر، فروش شاهنامه افزایش پیدا کرده است. این نشان می‌دهد که مردم در بزنگاه‌هایی که به هر دلیل تحت بحران و هجوم قرار می‌گیرند به سمت شخصیت‌هایی می‌روند که به آن ببالند و افتخار کنند. 🔸 تئاتر به عنوان یکی از هنرهای ضربه‌پذیر در بحران‌ها حمایت ویژه‌ای نمی‌شود که هنرمندان به‌ویژه در این شرایط بتوانند با انگیزه آن را اجرا کنند. همان‌طور که می‌دانید تنها هنری که در لحظه خلق به اتمام می‌رسد تئاتر است. یعنی در همان لحظاتی که روی صحنه آفریده می‌شود، پرونده‌اش بسته می‌شود؛ در حالی سایر هنرها این‌گونه نیست. اول باید ببینیم از هنرمندان تئاترمان، چه در زمان جنگ و چه پیش از آن چه حمایت‌هایی کرده‌ایم که امروز توقع داشته باشیم هنرمندان از شاهنامه یا آثار حماسی دیگر اقتباس کنند. 🔸حتی در شرایط غیرجنگی و غیربحرانی هم همچنان مشکلات زیادی درباره اجرا و تایید یک نمایش داریم. در این جنگ هم که کلا اجرایی نداشتیم. در میان این همه نویسنده و درام‌نویس باتجربه قطعا افرادی بوده اند که به اقتباس از ادبیات کهن فکر کرده‌اند و اقتباس هم کرده‌اند. چون شاهنامه از همه آثار ادبی ما پتانسیل بیشتری دارد اول از همه به آن فکر کرده‌اند؛ نغمه ثمینی، کوروش نریمانی، نادر برهانی‌مرند یا حمیدرضا آذرنگ یا مستقیما از ادبیات کهن اقتباس کرده اند یا به طور غیرمستقیم از آن گفته‌اند. اما قصه تئاتر، قصه دردناکی است و مظلوم‌ترین هنر برای حمایت است. ibna.ir/x6GxK @ibna_official