همیشه یه سری دوستا وارد زندگی آدم میشن ، چون انسان سرشتش اینطوریه که اجتماعیه و باید با بقیه ارتباط بگیره ، حتی اون افسرده ی بشدت درونگرای جامعه گریز هم ته تهش باید تو جامعه با یکی هم کلام بشه اینطور نیست ؟ پس لزوم وجود دوست برای آدمی هست ؛ اما لزوم بودن آرامش و آسوده بودن خاطر از اون بیشتره . اینکه روانت سالم باشه اولویت اوله و اینکه یه دوستی سالم با یه شخص داشته باشی هم اولویت بعدش !!!
اول از همه باید بپذیریم. بپذیریم که این دوستی مثل یه پل شکنندست اگه بخوای روش راه بریم ؟ میشکنه میوفتیم ته ته دره.
حالا چه با تهمت چه با حرف زدن پشت سر و چه با تحقیر جلوی بقیه اون شخص ممکنه احساس کنه که " آره من تونستم بقیه دوستاشو هم بپرونم چون من دیگه باهاش دوست نیستم بذار بقیه هم باهاش دوست نباشن و از اون خوششون نیاد " اما آیا اونی که که داره پیش بقیه این حرفا رو میزنه رو بهتر میکنه ؟ نه . 🍵
حالا رفت پیش بقیه هم گفت ، خودتو ثابت کن . چه کلامی چه رفتاری ، هر جوری که راحتی
خیلی راحت در بیا بگو فکر کنم یه سری سوتفاهم پیش اومده و من اینطوری نیستم. میخواد باور کنه میخواد هم باور نکنه ؛ حداقل روانت آسودست.
