در طریقتِ خردورزی و سلوکِ آدمی، طوطیوار زیستن ، آفتِ جانِ جان است و مایه ی زوال جوهر اندیشه . آنکس که در آینه ی کردارِ خویش ، جز صورتِ عاریتیِ دیگران را ننگرد ، از تماشایِ سیمایِ اصیلِ خویشتن باز میماند !!!
یا هم میشه گفت " تقلیدِ بیبنیاد ، همچون غباریست که بر آینه ی ضمیر نشیند و تابشِ انوار خرد را به تیرگی گراید. چه بسیار سرگشتگانِ وادیِ غفلت که به امید یافتن سرچشمه، در پیِ قدمهای نااستوار دیگران دویدند و در بیراهه ی وهم، خویشتن را گم کردند ! آدمی را بایستهست که چون درختی ریشه در خاک ذات خویش داشته باشد ؛ نه چون خاشاکی بر امواج تقلید ، که به هر بادی، سویی روان شود و از هستی خویش بیخبر ماند ^^ "
