ء هرشب بهش بگو؛ "بیا غُر بزن میخوام غراتو بشنوم.."

ء از این دمنوش هایی که بویِ دستای چروکیده مامان بزرگ رو میده، که نعنا و گل‌ختمی شو با دستای خودش از کوه چیده. بوی زندگی توی بچگی هامون که بعد آب‌بازی با بچه های محل دل‌درد می‌گرفتیم و لرز میکردیم.. مامان یکی داد میزد چرا آب‌بازی کردی، اما مامان‌بزرگ میرفت سمت سماور و قوری گل‌قرمزی.. دوتا نبات هم مریخت که دلمونو گرم کنه. کیفیت و طعمِ زندگیِ کودکی که دیگه برنمیگرده!

‌ ولی مامان‌بزرگ؛ الان اینقدر دلمون از "غم" درد میکنه، که دمنوش و چایی نبات‌ هم مرهم نیست..

آدم گاهی چیزهایی را "جامیگذارد". جا گذاشتن وسایل روزمره هنگام سفر و مهمانی طبیعی بنظر می‌رسد. اما هیچگاه فکرنمیکردم آغوشم را بر تنی جا بگذارم؛ و متقابلا عطرِ آن پیرهن زیر مشامَم به تخلص‌صاحب عطر بماند‌. یا حسِ بوسه بر پوستی روی لبانم جا بماند و با تمام مشغله های زندگی‌ام آن حس هرلحظه با من باشد. و هرشب که به بستر رخت خواب می‌روم دلم بخواهد دوباره تمام آن هارا تجربه کنم. و در حاله ای از رویا در خواب‌هایم تقلای خودم را برای رسیدن به آنها ببینم. چه عجیب ست عواطف آدمی..

هیچوقت فکر نمیکردم برایِ برگشتن به خونه اشک بریزم.

ولی محرم؛ آخرین آپشن برای پناه آوردن از دردا ست‌. برای یِ نفس راحت کشیدن، برای ی‌دم گریه‌های طولانی و بغض های گره خورده، برای خالصانه عاشقی‌ کردن در خونه ای که هیچکس دست خالی رد نشده. آره آره امام حسین پناه ما عاشقاست‌..

* ؛ .. ‌ بله آقای‌چاوشی ما زنده‌ایم مثل امید.

مردم علاج‌ در وطن ست؛ دنیا فقط لب و دهن ست.

ء حِس "رسیدن‌‌‌‌.."

ء من تورو میخوام اما آزاد که "غم" هیچوقت سراغت نیاد.