00:00

نکته ی جالب اینه که؛ امسال همون سالیه که میرم دانشگاه. چه زود گذشت، و چقدر زود بزرگ شد اون دختر بچه ی موفرفری که میخواست درآینده سه تا شغل داشته باشه و رویای قشنگِ رسیدن به ۱۸ سالگی رو توی ذهن تصور میکرد. و چقدر مسیر با رویاهای اون دخترک فرق میکرد.. و حالا اون دخترک، دیگه حتی جرئت نمیکنه آینده ی بعد از ۱۸ سالگیش رو تصور کنه، چون میترسه راه ناجور تر و ترسناک تر از تصوراتش باشه. حالا دیگه تحمل بی‌رحمی های روزگار رو نداره .

و من از ترسِ دنیا، به دیدن ادامه ی سریالم پناه میبرم🚶🏻‍♀.

شب بخیر

از صبح حدودا ۱۰ تاحالا ۳ قسمت سریال دیدم، چشمامو دیگه نمیتونم حس کنم.

لمیز همیشه از کافه های موردعلاقم میمونه*