🖥حب‌الوطن من الایمان ❤️روایت‌های زنانه از غزه 📝شب‌های آن دوازده روز جنگ، وقتی خورشید می‌رفت و آسمان با نور موشک و پدافند روشن می‌شد. هر شب با دوستانمان دور هم جمع می‌شدیم. جمع همه‌چیز را قابل تحمل‌تر می‌کند. حتی جنگ را... یکی از آن شب‌ها وقتی در مسابقه‌ی کدام صدای موشک است و کدام یکی پدافند با هم رقابت می‌کردیم، پسر دوستم پرسید: «اونا پناهگاه دارن، چرا ما نداریم؟» لبخند زدم و گفتم: «چون اون‌ها می‌ترسن اما ما‌ نمی‌ترسیم. چون ما کشور یکی دیگه رو اشغال نکردیم که موقع ترس به جای امن‌تری از خونه‌مون احتیاج داشته باشیم... اینجا کشورمونه ولی اونجا کشور اون‌ها نیست. می‌بینی چطور از زمین و هوا و دریا به سمت قبرس و پاریس فرار می‌کنن؟» ماجرا ماجرای عجیبی نیست. نه عجیب است و نه قریب! قصه دیروز و امروز نیست، از گذشته همین بوده، اصلا از وقتی انسان دل از کوچ کند و به خاک دل بست، حتی در روزهای کوچ، مختصات سفرش را چنان دوست داشت که حاضر نبود مقصد جدیدی پیدا کند. بشر در خاک ریشه کرد... دل بست به خانه و کاشانه‌اش. عاشقش شد. یک آجر خانه‌ی محقر خودش را به کاخ طلایی پادشاه‌های عالم نمی‌داد. ماجرا، ماجرای یک دختر بچه و یک جغرافیای کوچک بیخ گوش ساحل شرقی مدیترانه نیست. ماجرا «حب الوطن من الایمان» است. حالا ترامپ هی از آن سوی دنیا هشدار بدهد که امروز تهران را ترک کنید و فردا غزه را. چه می‌فهمد از حرف‌های این دختر بچه؟ بی‌وطن‌ها عشق به وطن را چه می‌دانند یعنی چه؟ حب وطن سن و سال نمی‌شناسد. از پیرمردهای عصا به دست تا دل دخترکی که هنوز مخرج حروفش از جای درستی در نمی‌آید وجود دارد. ساختمان‌های خراب، قحطی و گرسنگی وطنش را به عمان و قطر و مصر و ترکیه ترجیح می‌دهد. اصلا همین‌ قاب‌های لرزان، همین ویدیوهای چند ثانیه‌ای، همین تلنگرها غزه را چیزی بیشتر از یک جغرافیا کرده. غزه حالا یک قلب تپنده است که نه تنها مقاومت، که خون را در در پیکر نیمه‌جان شرف و انسانیت و وجدان جاری می‌سازد، به جوش می‌آورد و زنده می‌کند... 📝 هدی محمدی، رسانه «ریحانه»؛ 💬مجموعه روایت «می‌نویسم تا صدای غزه باشم» 🖥 ایتا | بله | روبیکا | سروش پلاس رسانه «ریحانه» را دنبال کنید 🖥 @khamenei_reyhaneh

📣 گلریزان ۲۰ میلیارد تومانی زائران اربعین برای تهیه غذای مردم مظلوم غزه 👈 عاشقان کربلا و راهیان راهپیمایی اربعین! کودکان گرسنه غزه را دریابید: سهم شما ۲۰۰ هزار تومان 📲 از لینک زیر در گلریزان مشارکت کنید https://ble.ir/irane_hamdel/-3324126945798594879/1754064993653

📢 پخت و توزیع غذا بین مردم مقاوم و جنگ‌زده غزه 🔹 پویش ایران همدل ادامه دارد و مردم از طریق زیر می‌توانند به مردم مظلوم غزه کمک کنند: شماره کارت:

6037998200000007

شماره شبا:

Ir320210000001000160000526

کد دستوری: #14* پرداخت مستقیم در KHAMENEI.IR ❤️ #دایما_حدکن | #همیشه_کنارتونیم | جمع‌‌سپاری ۲۰ میلیاردی زائران اربعین در پیام‌رسان بله 🖥 irane-hamdel.khamenei.ir

📢 #روایت_همدلی | اهدای مبلغ ۲۰۰ میلیون تومان حاصل از فروش محصولات غذایی برای کمک به مردم مقاوم و جنگ‌زده غزه 🖼#پیام_ارسالی_مخاطبان: سلام ما یه آشپزخونه مقاومت کوچیک با همسایه هامون داریم. از راه تولید و فروش محصولات غذایی از مهر ۱۴۰۳ تا الان نزدیک ۲۰۰ میلیون به پویش ایران همدل واریز کردیم. این هم آخرین واریزمون تا این لحظه انشاالله تا پیروزی ادامه میدیم❤️ ❤️ پویش ایران همدل ادامه دارد و مردم از طریق زیر می‌توانند به مردم مظلوم غزه کمک کنند: شماره کارت:

6037998200000007

شماره شبا:

Ir320210000001000160000526

کد دستوری: #14* پرداخت مستقیم در KHAMENEI.IR 📲جمع‌‌سپاری ۲۰ میلیاردی زائران اربعین در پیام‌رسان بله 💻 irane-hamdel.khamenei.ir

📢 پخت و توزیع غذا بین مردم مقاوم و جنگ‌زده غزه 🔹 پویش ایران همدل ادامه دارد و مردم از طریق زیر می‌توانند به مردم مظلوم غزه کمک کنند: شماره کارت:

6037998200000007

شماره شبا:

Ir320210000001000160000526

کد دستوری: #14* پرداخت مستقیم در KHAMENEI.IR ❤️ #دایما_حدکن | #همیشه_کنارتونیم | جمع‌‌سپاری ۲۰ میلیاردی زائران اربعین در پیام‌رسان بله 🖥 irane-hamdel.khamenei.ir

📣 گروه‌های جهادی، پای کار ایران 🔹 حضور فعالین جهادی دانشجویی در آواربرداری و کمک به بازسازی خانه‌های تخریب‌شده در حملات رژیم صهیونیستی به منازل مسکونی در منطقه نارمک تهران 💗 #یک_ایران_همدل_است 👈 جلوه‌های همدلی و همبستگی مردم کشورمان در برابر تجاوز رژیم صهیونی به خاک ایران عزیز 📲 تصاویر، فیلم‌ها و روایت‌های خود را به @iranehamdel_contact بفرستید. @irane_hamdel

📢 توزیع آب آشامیدنی بین مردم مقاوم و جنگ‌زده غزه 🔹 پویش ایران همدل ادامه دارد و مردم از طریق زیر می‌توانند به مردم مظلوم غزه کمک کنند: شماره کارت:

6037998200000007

شماره شبا:

Ir320210000001000160000526

کد دستوری: #14* پرداخت مستقیم در KHAMENEI.IR 💗 #دایما_حدکن | #همیشه_کنارتونیم | جمع‌‌سپاری ۲۰ میلیاردی زائران اربعین در پیام‌رسان بله 💻 irane-hamdel.khamenei.ir

📣 گلریزان ۲۰ میلیارد تومانی زائران اربعین برای تهیه غذای مردم مظلوم غزه 👈 عاشقان کربلا و راهیان راهپیمایی اربعین! کودکان گرسنه غزه را دریابید: سهم شما ۲۰۰ هزار تومان 📲 از لینک زیر در گلریزان مشارکت کنید https://ble.ir/irane_hamdel/-3324126945798594879/1754064993653

📣 آمده‌اند دنبال غذا، اما غذا نیست...💔 ❤️ پویش ایران همدل ادامه دارد و مردم از طریق زیر می‌توانند به مردم مظلوم غزه کمک کنند: شماره کارت:

6037998200000007

شماره شبا:

Ir320210000001000160000526

کد دستوری: #14* پرداخت مستقیم در KHAMENEI.IR 📲جمع‌‌سپاری ۲۰ میلیاردی زائران اربعین در پیام‌رسان بله 💻 irane-hamdel.khamenei.ir

🖥کی تمام می‌شود؟ ❤️روایت‌های زنانه از غزه 📝هفت‌ساله بودم که زلزله، بم را زیر و رو کرد. تا چند وقت بعد، غذای گرم کم بود. آن‌قدر کم که اگر کسی، توی خانه‌اش چیزی می‌پخت، همه‌ی همسایه‌ها می‌فهمیدند. کم‌تر کسی آشپزی می‌کرد؛ نه دل و دماغش بود، نه امکانات و مواد اولیه‌اش. بیشتر وقت‌ها کنسرو لوبیا و تن ماهی می‌خوردیم. همه‌مان حسرت به دل داشتیم. حسرت بوی خوش غذای گرم، که بپیچد توی چادرهایمان. بعضی وقت‌ها وانتی با بار غذا می‌آمد؛ کنسرو بیشتر می‌آورد و گاهی هم غذای گرم. غذای گرم اگر داشت، خبرش توی محله‌ها می‌پیچید. بزرگ و کوچک خودشان را برای گرفتن غذا می‌رساندند. دور وانت شلوغ می‌شد. من از دیدن آن‌همه آدم دلشوره می‌گرفتم. می‌دانستم اگر دیر بجنبم، غذا تمام می‌شود. با همان جثه‌ی ریز، خودم را از بین‌ جمعیت پیش می‌کشاندم. همیشه دست‌ها و آرنج‌هایی توی سر و صورتم می‌خوردند. من اما چشم از غذا برنمی‌داشتم. فریاد «به منم بده» توی گوشم همهمه می‌شد. بالای سرم سایه‌ی دست‌هایی را می‌دیدم که دراز شده بودند. گاهی به‌نظرم می‌رسید هیچ‌وقت به غذا نمی‌رسم. آن لحظه آرزو می‌کردم کاش روزی برسد که خانه‌مان ساخته شود و بوی غذا توی خانه بپیچد. حالا؛ بچه‌های توی فیلم دست‌شان را دراز کرده‌اند. قابلمه‌های زیادی روی میز است. پسربچه‌ای دوازده، سیزده ساله را می‌بینم که لباس قرمز پوشیده و دوتا قابلمه دارد. قابلمه‌ی اولش پر می‌شود و دوباره دستش را دراز می‌کند. مضطرب است. می‌ترسد قابلمه‌ی دوم پر نشود. فکرش پیش خواهر و برادرهایی است که چند روز است گرسنه مانده‌‌اند. پسربچه فریاد نمی‌زند «به منم بده». چشم‌هایش، و آن گره ابروها پر از خواهش است. از فشار جمعیت صورت درهم کشیده و می‌داند اگر دیر بجنبد غذا تمام می‌شود. صورت بچه‌هایی که کنارش ایستاده‌اند خاکی است. از فشار جمعیت و گرمای هوا عرق می‌ریزند اما از جایشان تکان نمی‌خورند. گرسنه‌اند. بوی برنجی که پیچیده، قار و قور شکم‌شان را بیشتر کرده است. حال و روز این بچه‌ها با آن روزهای من، زمین تا آسمان فرق می‌کند. غذا گرفتن برای آن روزهای من، یک‌جور بازی و ماجراجویی میان روزهای بی‌اتفاق بعد از زلزله بود. برای این بچه‌ها اما غذا گرفتن بازی مرگ و زندگی است. امروز اگر چیزی گیرشان نیاید، معلوم نیست فردا زنده بمانند و بتوانند دوباره این‌جا بایستند. من اگر بی‌غذا به خانه برمی‌گشتم چیزی برای خوردن داشتم. این بچه‌ها اما به جز آردهای قاطی شده با شن، چیز دیگری ندارند. آن روزها برای من به پایان رسید و بوی غذای گرم در خانه پیچید. این روزها اما برای این بچه‌ها کش آمده و نمی‌گذرد. نمی‌دانم شاید بارها از خودشان پرسیده‌اند «کی تمام می‌شود؟» آرزوم می‌کنم روزی برسد که بوی غذای گرم در خانه‌شان بپیچد. کاش تا آن روز زنده بمانند و برق شادی، جای این اضطراب و فشار را بگیرید. کاش واقعا تمام شود. 📝 نجمه حسنیه، رسانه «ریحانه»؛ 💬مجموعه روایت «می‌نویسم تا صدای غزه باشم» 🖥 ایتا | بله | روبیکا | سروش پلاس رسانه «ریحانه» را دنبال کنید 🖥 @khamenei_reyhaneh