فراغتی و رواقی و گوشه‌ی حرمی زیر قبه دعاگو و یاد دوستان هستم

مدعی خواست بیاید به تماشاگه راز دست غیب آمد و بر سینه‌ی نامحرم زد

هر لحظه به شکلی بت عیار بر آمد دل برد و نهان شد هر دم به لباس دگر آن یار بر آمد گه پیر و جوان شد گه نوح شد و کرد جهانی به دعا غرق خود رفت به کشتی گه گشت خلیل و به دل نار بر آمد آتش گل از آن شد یوسف شد و از مصر فرستاد قمیصی روشنگر عالم از دیده یعقوب چو انوار بر آمد تا دیده عیان شد حقا که هم او بود کاندر ید بیضا میکرد شبانی در چوب شد و بر صفت مار بر آمد زان فخر کیان شد می گشت دمی چند بر این روی زمین او از بهر تفرج عیسی شد و بر گنبد دوار بر آمد تسبیح کنان شد بالجمله هم او بود که می آمد و می رفت هر قرن که دیدی تا عاقبت آن شکل عرب وار بر آمد دارای جهان شد منسوخ چه باشد؟ نه تناسخ به حقیقت آن دلبر زیبا شمشیر شد و در کف کرار بر آمد قتال زمان شد نی نی که هم او بود که می گفت انا الحق در صوت الهی منصور نبود آن که بر آن دار بر آمد نادان به گمان شد رومی سخن کفر نگفته ست و نگوید منکر مشویدش کافر بود آن کس که به انکار بر آمد از دوزخیان شد

ان‌شاالله سالمن برای سلامتی‌شون فاتحه هدیه محضر حضرت ام‌البنین بخونید

🎙 جلسه تفسیر قرآن #استاد_طاهرزاده آیاتی از کلام الله مجید که امشب به مناسبت شهادت سید مقاومت مدنظر قرار می‌گیرد قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِكُمْ سُنَنٌ فَسيرُوا فِي الْأَرْضِ فَانْظُروا كَيْفَ كانَ عاقِبَةُ الْمُكَذِّبينَ (137.آل عمران) @soha_sima

مسابقه_ موقعیت گل من شاید نتوانم خوب قصه تعریف کنم از کجا این‌را می‌فهمم؟ از اینکه بعد از جکی که می‌گویم کسی نمی‌خندد! همینطور روضه‌خوانی که نمی‌تواند از مخاطبش اشک بگیرد! او هم قصه‌گوی خوبی نیست و همینطور مادری که نمی‌تواند بچه‌اش را خواب قصه‌ها کند ... بازیکن فوتبال هم اگر در موقعیت مفتی گل قرار بگیرد مثلا وقتی دربازه‌بان یا بازیکن پیش رویش مصدوم می‌شود توپ را سمت دروازه هل نمی‌دهد چرا که می‌داند گل نزده است هرچند بازی را ببرند. و هواداران و هم‌بازی‌هایش هم او را تشویق نخواهند کرد گفتم موقعیت ! اگر کسی نمی‌خندد و نمی‌گرید بخاطر آنست که هنوز در موقعیت آن قرار نگرفته است! ماها هم که نمی‌توانیم در سینمایمان موقعیت طنز بسازیم رو به گفتن هذل و کلمات زشت می‌کنیم یا ناچار به یک بازیگر معروف می‌گوییم تا توی فیلم برقصد بلکه فیلم‌مان دلیلی برای فروش پیدا کند! ولی خود کارگردان‌های‌مان هم می‌دانند که باید حسرت یک فیلم کارگردانان بزرگ را بخورند و همینطور بازیگرهایمان یا استندآپ کمدین‌هایمان چرا که تا موقعیت ساخته نشود و تماشاچیان کم‌کم از جایشان پا نشوند ، مست و دیوانه‌ی تکنیک و تاکتیک و همآهنگی بازی ما نشوند همه‌چیز راکد خواهد بود و لو اینکه توپ از خط گل بگذرد از مثال بگذرم بعد از شهادت آیت‌الله رئیسی کار سخت شده است و من فکر می‌کنم بهتمان هم از همین‌جاست! هنیه و سید حسن نصرالله هم از همین دست‌اند! می‌شود زور زد و گریست ولی گریه از حکایت این جهان که نباید کار چندان دشواری باشد! ولی وقتی دشمن صهیونی ولخرجانه می‌زند و ترور می‌کند قصه یا همان بازی را بهم می‌زند و بهت جای غمی که قرار بود در پایان بازی آهسته آهسته سر و کله‌اش پیدا شود را می‌گیرد! فقط مسئله‌ای می‌ماند! من بچگی‌هایم زیاد گریه می‌کردم و به هق‌هق می‌افتادم ! ولی نمی‌دانم چرا گاهی وسط گریه‌ها و ناله‌ها آدم خمیازه می‌کشد و یا به سرفه می‌افتد! اعصابم بهم می‌ریخت! این دیگر چه غم و چه شیوه‌ی عزاداری‌ست!؟ مسخره نیست!؟ راستی عاشق عزادار است و غرق غم فراق یار ! عاشق خمیازه می‌کشد !؟ بعید می‌دانم! من نمی‌گویم شهادت این سه بزرگ بی‌قصه است ولی می‌پرسم ما هم له‌له نمی‌زنیم تا زیر بازی بکشیم و بمب روی بمب بریزیم!؟ و همینجا نیست که می‌گوییم پس چرا نمی‌زنیم!؟ و برایش آیه و روایت و دلیل قطار می‌کنیم!؟ راستی اگر بی‌قصه نمی‌شود اشک ریخت باید عزادار چشم‌های خشک از بی‌قصگی بود مخصوصا آنکس که گریه را تنها راه برای ادامه‌ی مسیر یافته است! ولی ما هم اسرائیل‌زده ایم و نقدهایمان بیشتر از آنکه نقد به سیاست‌های جمهوری اسلامی در قبال مسئله‌ی فلسطین و لبنان باشد نفی و نخواستن سیاست و خرد و حکمت است و از همین رو شکست‌خورده بودن پیشینی طرح اسرائیل را نمی‌فهمیم و ای کاش زودتر زبانی ساده و بی‌ادعا بروایت قصه‌ی شهادت رئیسی و هنیه و سید حسن نصرالله باز شود تا مراهم از این بهت و سرگیجی در آورد واگرنه شاید توصیف و مدح شهادت راهگشا نباشد