تحلیل و تبیین
📣 کمیتهای برای حفظ تاریخ
⌛ «تورق» گزارش بخش «#درس_و_عبرت تاریخ» رسانه KHAMENEI.IR به بهانه نزدیک شدن به ایام دهه فجر انقلاب اسلامی به ماجرای تشکیل کمیته استقبال از امام اشاره میکند.👇
🔹️ پس از مطرح شدن بازگشت قطعی امام خمینی به کشور، لزوم تشکیل نهادی بهمنظور سازماندهی امور مربوط به استقبال از ایشان احساس شد. به همین منظور، در ۳۰ دیماه ۱۳۵۷، کمیته استقبال از امام خمینی با هدف انجام مقدمات ورود امام به ایران و نیز حفظ امنیت ایشان تشکیل شد.
🔹️ فردی که صدور کارت را بر عهده داشت، علی دانشمنفرد بود. روایت تشکیل کمیته استقبال و حواشی آن در صفحات ۶۵ تا ۸۰ از کتاب «خاطرات علی دانشمنفرد» به رشته تحریر درآمده است.👇
🔹️ هرچه زمان آمدن حضرت امام به ایران نزدیکتر میشد، شور و هیجان عمومی برای استقبال تاریخی از امام بیشتر میشد و به تشکیل کمیته استقبال از حضرت امام نزدیکتر میشدیم؛ تا اینکه با همفکری و نظر شورای انقلاب و روحانیت مبارز و نظر مشورتی با حضرت امام، قرار شد کمیته استقبال از ایشان زیر نظر شورای انقلاب و با نظر شهیدان بهشتی، باهنر و استاد شهید مطهری و شرکت نمایندگان تشکلهای وفادار به امام و انقلاب تشکیل شود و طی جلسهای قرار شد افرادی، ستاد مرکزی کمیته استقبال از حضرت امام را تشکیل دهند.
🔹️ در اواخر دیماه ۱۳۵۷، کمیته استقبال از حضرت امام شکل گرفت. اولین و مهمترین موضوعی که میبایست مشخص میگردید، مکان و جایگاه کمیته استقبال بود تا هم برای آمدن امام و استقرار در آن آماده میشد و هم کمیته استقبال فعالیتهای خود را در آن آغاز میکرد.
🔹️ از طریق حاج احمد آقا با حضرت امام در پاریس تماس گرفته شد تا نظر ایشان برای تعیین مکان کمیته استقبال مشخص گردد. پاسخ و مشخصاتی که حاج احمد آقا از قول امام برای تعیین محل اقامت امام و کمیته استقبال ارائه دادند، بر محورهای زیر قرار داشت:
▪️۱. مکان استقرار امام (کمیته استقبال) در یکی از نقاط مردمی تهران واقع باشد و در محلات شمال شهر یا دور از مرکز تهران نباشد.
▪️۲. این مکان متعلق به شخص خاصی نبوده و جنبه عمومی و مردمی داشته باشد.
▪️۳. نوع فعالیتهایی که در این مرکز وجود دارد، با اهداف نهضت اسلامی نزدیکی داشته باشد.
🔹️ با توجه به معیارهایی که از سوی حضرت امام ارائه گردید، چندین مرکز به ایشان پیشنهاد شد و در نهایت حضرت امام، مدرسه رفاه را برای محل اقامت خودشان پس از بازگشت از پاریس برگزیدند.
🔹️ واحدهای هشتگانه تبلیغات، انتظامات، تدارکات (مالی و بلندگو)، برنامهریزی و تشریفات، برنامهریزی داخلی و پذیرایی، روابط عمومی، اطلاعات، درِ ورودی بهصورت واحدهای اصلیتر و دو واحد دیگر بهصورت واحد شهرستانها و واحد خبرنگاران داخلی و خارجی ترسیم و طراحی گردید.
🔹️ از جمله موضوعاتی که در هنگام حرکت امام از فرودگاه به سمت بهشت زهرا مطرح بود، تهیه ماشین ضدگلوله و قرار دادن افرادی بهعنوان محافظ برای رهبر کبیر انقلاب بود که در مورد تدارک ماشین، آقای محسن رفیقدوست مسئول تهیه آن شد.
🔹️ در مورد محافظان نیز قرار شد عدهای موتورسوار مسلح بهعنوان محافظ در پشت ماشین امام حرکت کنند. افراد انتظامات مردمی نیز در دو لایه و سه لایه در مسیر حرکت امام صف بکشند و این انتظامات تا بهشت زهرا ادامه داشته باشد.
🔹️ مسئله دیگری که در کمیته مورد بحث واقع شد، تعیین خواننده بیانیه پیش از سخنرانی امام خمینی بود. تصمیم بر این بود که این امر بر عهده یکی از افراد خانواده شهدا باشد. [...] سرانجام شهیدان مفتح و دانش آشتیانی (اخوی بنده و پدر شهید محبوبه دانش) بهعنوان دو روحانی دانشگاهی برای همنشینی در کنار امام در بهشت زهرا برگزیده شدند.
🔹️ با ورود امام خمینی به خاک وطن، مأموریت کمیته استقبال پایان نپذیرفت، بلکه با استقرار رهبر کبیر انقلاب در مدرسه رفاه و حتی پس از انتقال ایشان به مدرسه علوی، برخی وظایف ستاد رهبری انقلاب بر عهده کمیته استقبال و ستاد اجرایی آن قرار گرفت.
🔍متن کامل #تورق را از اینجا بخوانید👇
farsi.khamenei.ir/others-report?id=62480
تحلیل و تبیین
📣 اعترافات هایزر
⌛️ بخش «#درس_و_عبرت تاریخ» رسانه KHAMENEI.IR به بهانه سالروز کشتار ۸ بهمن میدان ۲۴ اسفند (میدان انقلاب اسلامی فعلی)، با استناد به منابع دستاول و اسناد معتبر، به بررسی ابعاد این واقعه و نقش مستقیم ایالات متحده در طراحی و اجرای آن میپردازد.👇
🔹 با خروج محمدرضا پهلوی از کشور در ۲۶ دیماه ۱۳۵۷، یکی از مهمترین خواستههای امام خمینی و ملّت ایران محقق شد... در آستانه بهمنماه ۱۳۵۷، همزمان با اوجگیری بحران سیاسی و فشار روزافزون مردمی بر دولت شاپور بختیار، امام خمینی رحمهالله تصمیم قاطع خود برای بازگشت به کشور را اعلام کردند.
🔹 در چهارم بهمن ۱۳۵۷، دولت بختیار در اقدامی آشکار برای جلوگیری از بازگشت امام خمینی رحمهالله به میهن، دستور بستن تمامی فرودگاههای کشور و مخصوصاً فرودگاه مهرآباد را صادر کرد. این اقدام غیرقانونی، که با هدف به تعویق انداختن بازگشت امام انجام شد، خشم عمومی را بیش از پیش برانگیخت.
🔹 در پاسخ به بستن فرودگاهها و تلاش دولت بختیار برای جلوگیری از بازگشت امام، کانون اصلی اعتراضات به تهران منتقل شد. نقطه اوج این حرکت، تحصن گسترده و تاریخی روحانیون، علما و شخصیتهای برجسته مذهبی در مسجد دانشگاه تهران بود. این تحصن که از روز ۶ بهمن آغاز شد، به سرعت به مرکز ثقل سازماندهی مقاومت مردمی تبدیل گردید.
🔹 این حرکت، مورد استقبال مردم تهران قرار گرفت. صبح روز ۸ بهمن، تهران صحنه دو حرکت موازی بود: از یک سو، تحصن روحانیون و علما در مسجد دانشگاه تهران که از روز قبل آغاز شده بود و به نمادی از مقاومت مدنی تبدیل شده بود. از سوی دیگر، هزاران نفر از مردم که برای حمایت از این تحصن و اعتراض به بسته ماندن فرودگاهها، در اطراف دانشگاه و میدان ۲۴ اسفند تجمع کرده بودند.
🔹 حادثه خونین حدود ساعت ۱۴:۳۰ بعدازظهر و در میدان ۲۴ اسفند رخ داد. قضیه از اینجا آغاز میشود که ساعت یک بعدازظهر یک اتوبوس ارتشی قصد ورود به خیابان سیمتری را داشت. تظاهرکنندگان از راننده خواستند تا اتوبوس خود را متوقف کند. راننده بدون توجه، با سرعت زیاد اتوبوس را به سوی تظاهرکنندگان به حرکت درآورد. چند نفر بر اثر برخورد مجروح شدند و به دنبال این برخورد، درگیری آغاز شد.
🔹 آمریکاییها با وجود همه اختلافات درونی و تحلیلهای متفاوت، بر سر یک موضوع اجماع داشتند و آن اینکه با سقوط شاه و پیروزی امام خمینی، منافع آمریکا در معرض خطر قرار خواهد گرفت. از این جهت تمام راه های ممکن را برای حفظ منافع خود در ایران بررسی و اقدامات لازم را اجرا می کردند. لذا پیشنهاد شد ژنرال هایزر، معاون فرمانده یگان ناتو در اروپا به ایران فرستاده شود تا به برقراری تماس با رهبران نظامی ایران بپردازد. استدلال شد که این اقدام موجب می شود که حمایت ایالات متحده از رژیم شاه نیز مورد تأکید قرار گیرد.
🔹 در همین راستا هایزر که معاون فرماندهی کل نیروهای ناتو در اروپا بود، در ۴ ژانویه ۱۹۷۹ (۱۶ دی ۱۳۵۷) به صورت مخفیانه و بدون اطلاع مقامات ایرانی وارد تهران شد و مورد استقبال چندین نظامی آمریکایی قرار گرفت. مأموریت اصلی او، که مستقیماً از سوی کاخ سفید تعریف شده بود، شامل سه محور کلیدی بود: جلوگیری از فروپاشی ارتش و فرار فرماندهان پس از خروج شاه، ایجاد ائتلاف میان فرماندهان ارتش برای حمایت از بختیار و مقابله با انقلابیون و نهایتاً اجرای کودتای نظامی در صورت سقوط دولت بختیار.
🔹 این به وضوح نشان میدهد که پیش از وقوع کشتار ۸ بهمن، طرح کودتا و استفاده قهرآمیز از ارتش به طور کامل روی میز بوده است. فشار هایزر بر بختیار برای استفاده از ارتش و همزمان، آمادهسازی فرماندهان برای یک عملیات قاطع، بستری را فراهم آورد که تصمیمگیری برای رویارویی خونین با مردم در روزهای بعد، در چارچوب آن قابل درک باشد. بنابراین، دستور شلیک در ۸ بهمن را میتوان گامی در مسیر اجرای همان طرح بزرگتر و از پیش طراحیشده دانست.
🔹 «او [رابرت هایزر] در خاطرات خودش مینویسد من به ژنرال قرهباغی گفتم که در مواجهه با مردم لوله تفنگهایتان را پایین بیاورید؛ یعنی مردم را بکشید [...] مردم را قتل عام کنید. اینها هم همین کار را کردند. [...] عدهای جوان و نوجوان کشته شدند ولی جمعیت عقب نرفت. هایزر میگوید؛ قرهباغی بعد آمد به من گفت که این تدبیر تو فایدهای نکرد. [...] آنوقت هایزر میگوید من دیدم این ژنرالهای شاه چقدر کودکانه فکر میکنند؛ یعنی باید ادامه میدادند، باید مرتب میکشتند. ببینید این رژیم دستنشانده بود. ژنرال آمریکایی دستور قتلعام هموطنان را به ارتشبد ایرانی میدهد و این به دستور او و به توصیهی او عمل میکند و چون فایدهای ندارد، میرود به او میگوید فایدهای ندارد؛ او هم میگوید اینها بچهاند، اینها کودکانه فکر میکنند...
🔍متن کامل #گزارش را از اینجا بخوانید👇
farsi.khamenei.ir/others-report?id=62488