عطرِ خوش قرمه‌سبزی با سبزی های نازک نیشابور و برنجِ فریدونکنار همراه با زعفرانِ قائن ، که با مهر مادر آمیخته ، خانه را پر کرده بود . آن روز تو روی ایوان خانه بودی و قالیچه دستبافت سرخ زیر پایت از نور آفتاب ، گرم بود . باد میان گیسوان بلندت ، میان آن طره های به‌رنگِ خرمای بم ، چرخ میزد و تو آواز می‌خواندی . صدای لطیف مادر ، از درون خانه به گوش می‌رسید . تو بی‌تکلف ، سر به روی قالیچه گذاشتی و مژه هایت را روی هم انداختی . نور بر پوست لطیف و گندمگونت می‌لغزید و تو در تالاب رویاهای روشنت غرق شده بودی . اکنون باید بیدار شوی ... امروز قرمه سبزی یخ کرده است ، صدای مادر ، دیگر پرشور نیست . خانه‌ی‌تو ، به خانه ی پیشینتان تبدیل شده و ساکنان دیگری دارد . باید بیدار شوی و ببینی که خردسال نیستی ؛ سال نود‌و‌چهار هم به پایان رسیده . بیش از ده سال از آن‌روز می گذرد . |برای عطرِ قرمه‌سبزی ، ششم تیرماهِ هزار و چهارصد و چهار|

در روشنایی حقیقت ، آن‌چه عیان است و آشکار ، ناتمامی‌ست ؛ به اتمام نرسیدن است، نیمه کاره ماندن است . در هر کنج این خانه ی کوچک ، کارهای فراوانی بر زمین نشسته که کسی آن‌هارا برنمی‌دارد . سه‌چرخه ی سرخ‌رنگی با دسته های سوخته ی زرد ، که روزی برای آخرین بار رها شد و بازی کودکانه ای که نیمه کاره ماند ، خوابی که بعد از مرگ صاحبش ، به پایان نرسید . شیشه ی عطر کوچکی که ناتمام رها شد و ساختمانی که هیچ وقت ساخته نشد . کارهایی هست هنوز که تو باید مهرسرخِ پایان را بر آن بزنی . |برای ناتمام ها ، هفتم تیرماه سال هزار و چهارصد و چهار|

حسین گفتن های جناب البیاتی ...‌ حسین گفتن پدربزرگم ... حسین گفتن پدرم ... نام حسین شنیدن ... نامِ حسین |از جمله ی جمله های ناتمام‌ |

خوب که گوش بسپاری ؛ میشنوی . در این خانه همیشه پیش‌زمینه ی هر حرفی ، صوت باران عشق است که می‌پیچد . بارانِ عشق از میان رادیوی خاک‌خورده برمیخیزد و عطر بهشت انتشار پیدا می‌کند . صدایِ باران عشق از پستوهای کوچک میاید . از میان‌زمزمه ی آفتاب و قالیچه ی ایرانی . از بین راز گل‌شب‌بو و نورمهتاب . از گرفتگی پنجره ها ، از جلد ارغوانی‌رنگ دیوان حافظ ، از قلب کوچکِ دخت . در این خانه ، خوب که گوش بسپاری می‌شنوی ! | برایِ موسیقی زیستنم ، بارانِ عشق . نهم تیرماه سال هزاروچهارصد و چهار خورشیدی |

آسمان آبی نیست روز آبی بود !

۱۰ ام تیرماه !