خانهیِدوست
در روشنایی حقیقت ، آنچه عیان است و آشکار ، ناتمامیست ؛ به اتمام نرسیدن است، نیمه کاره ماندن است . در هر کنج این خانه ی کوچک ، کارهای فراوانی بر زمین نشسته که کسی آنهارا برنمیدارد . سهچرخه ی سرخرنگی با دسته های سوخته ی زرد ، که روزی برای آخرین بار رها شد و بازی کودکانه ای که نیمه کاره ماند ، خوابی که بعد از مرگ صاحبش ، به پایان نرسید . شیشه ی عطر کوچکی که ناتمام رها شد و ساختمانی که هیچ وقت ساخته نشد .
کارهایی هست هنوز که تو باید مهرسرخِ پایان را بر آن بزنی .
|برای ناتمام ها ، هفتم تیرماه سال هزار و چهارصد و چهار|
حسین گفتن های جناب البیاتی ... حسین گفتن پدربزرگم ... حسین گفتن پدرم ... نام حسین شنیدن ... نامِ حسین
|از جمله ی جمله های ناتمام |
خانهیِدوست
خوب که گوش بسپاری ؛ میشنوی .
در این خانه همیشه پیشزمینه ی هر حرفی ، صوت باران عشق است که میپیچد . بارانِ عشق از میان رادیوی خاکخورده برمیخیزد و عطر بهشت انتشار پیدا میکند . صدایِ باران عشق از پستوهای کوچک میاید .
از میانزمزمه ی آفتاب و قالیچه ی ایرانی . از بین راز گلشببو و نورمهتاب . از گرفتگی پنجره ها ، از جلد ارغوانیرنگ دیوان حافظ ، از قلب کوچکِ دخت .
در این خانه ، خوب که گوش بسپاری میشنوی !
| برایِ موسیقی زیستنم ، بارانِ عشق . نهم تیرماه سال هزاروچهارصد و چهار خورشیدی |