✔️ رفت‌ و آمد مرحوم شاه‌آبادی در یکی از خیابان‌های پُر فسادِ تهرانِ گذشته 📚 سینای معرفت، به نقل از مرحوم میرزا کاظم قاروبی تبریزی ص206 @Nardebane_feghahat

✔️ حجت الاسلام اکبری شاهرودی: 🔹 در حدود پانزده سالی که در خدمتِ مرحوم آیت‌الله {شیخ لطف‌الله} صافی گلپایگانی توفیق تشرّف داشتم شاید روزی نبود که ایشان اشعار توحیدی را زمزمه نکنند و حالت خضوع و خشوع در برابرِ خداوند برایشان حاصل نشود. 🔸 خاطرم هست در همین سال آخر حیات، بیت شعر زیر را که بسیار علاقه به آن داشتند دادم به یکی از آقایان خوشنویس و نوشتند و آن را در اتاقشان مقابل خود گذاشته بودند و دائماً تکرار می‌کردند و بقیه را هم به خواندن آن تشویق می‌کردند و‌ می‌فرمودند که خواندن این شعر و تامّل در آن، ذکر خداوند است و بسیار ثواب دارد. آن بیت این بود: سحر گنجشککان در جیک جیکند به تسبیح خدای لا شریکند @Nardebane_feghahat

✔️ آیت‌الله شبیری زنجانی (حفظه‌الله تعالی): 🔸 آقای میرزا ابوطالب زنجانی که صد سال قبل در سال ۱۳۲۹ در تهران از دنیا رفت و عالم باکمالی بود، می‌گفت: «گاهی مطلبی در میانِ مردم مشهور می‌شود و به خواص منتقل می‌گردد و بعد از مدتی جزءِ اصولِ مسلّم می‌شود، در حالی‌که هیچ اصل و اساسی ندارد». 📚 جرعه‌ای از دریا، ج4 ص617 #جرعه_ای_از_دریا @Nardebane_feghahat

✔️ نقاشیِ «مرحوم میرزا طاهر رضوی» از به‌توپ‌بستنِ حرم امام رضا (علیه‌السلام) توسط قشونِ روس @Nardebane_feghahat

✅ تحلیلی از تصمیماتِ «عمر بن عبدالعزیز» 🔹 برخی از مورخان، اقداماتی نظیر تصمیمِ بازگرداندن فدک به نوادگان حضرت زهرا (سلام‌الله علیها)، دلجویی از شیعیان و منع سبّ امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) بر منابر را ناشی از رویکرد اعتقادی یا مذهبی او معرفی‌ می‌‌دانند؛ اما این دیدگاهی غلط و اشتباه است. 🔸 واقعیت این است که عمر بن عبدالعزیز با هوشمندیِ سیاسی، استراتژی «جذب حداکثری» را نه فقط برای شیعیان، بلکه برای تمامی جریان‌های مخالف، از جمله خوارج، به کار بست. او برای بعضی از خوارجِ در موصل نامه نوشت و آن‌ها را به گفتگو و رایزنی در شام فراخواند تا با وعده‌ی اصلاح رویه‌های گذشته، آن‌ها را به بدنه اصلیِ حکومت بازگرداند. مشابه همین اقدام را در قبال «عبدالله بن اباض» از (از خوارج اباضیه) نیز انجام داد. 🔹 دلیل اصلی این کنش‌ها، مواجهه با پدیده‌ای نوظهور به نام «سازمان‌های دعوت» در حوالی سال ۱۰۰ هجری بود. در آن دوران، فرقه‌های مختلف با بهره‌گیری از تشکیلات مخفی، بیت‌المال‌های مستقل و سازمان‌های تبلیغاتیِ مجهّز (مانند شبکه «حَمَلَة العلم» در اباضیه)، دولت‌هایی در سایه تشکیل داده بودند. قدرت مالیِ این جریان‌ها گاهی حتی از خزانه مرکزیِ حکومت نیز فراتر می‌رفت. به عنوان نمونه، دعوتِ عباسیان که در همین دوران کلید خورد، در نهایت بساط بنی‌امیه را برچید. 🔸 بنابراین، اقداماتِ به‌ظاهر مذهبیِ عمر بن عبدالعزیز، «علاج واقعه پیش از وقوع» بود تا با این تدابیر، قدرتِ جریان‌های زیرزمینی را مهار و آن‌ها را زیر چترِ خلافتِ مرکزی ادغام کند. به همین دلیل است که وقتی عمر بن عبدالعزیز به فرماندار مدینه دستور بازگرداندن فدک را داد، امام باقر (علیه‌السلام) با پاسخی کنایه‌آمیز مبنی بر اینکه «محدوده فدک، شرق تا غرب عالم است»، نشان دادند که ماهیتِ این بازی سیاسی و اهداف پشت پرده آن را کاملاً درک کرده‌اند و اجازه نخواهند داد اهل‌بیت (علیهم‌ السلام) مهره‌ای در این بازیِ سیاسی شوند. 🔹 دکتر پاکتچی در کتاب «تاریخ حدیث» (صفحه ۱۰۹)، رویکردهای عمر بن عبدالعزیز را مورد بحث قرار داده است. مراجعه بفرمایید. @Nardebane_feghahat