کاش می‌تونستم پوستمو عوض کنم ، استخونامو بشکنم و دوباره بچینم ، مغزمو پاک کنم ؛ یه نفر دیگه بشم ، چون این یکی که هستم ، ازش بیزارم .

می‌دونی چی درده ؟

اینکه گریه کنی

ولی چون نخوای ببینن سریع پاك کنی .

داری لذت می‌بری از اینكِ دارم داغون مي‌شم ؟

آخرش ، از خودم متنفرم ، از همه‌ی وجودم ، از همه‌ی لحظه‌هایی که بودم ، از همه‌ی کارایی که کردم ، از همه‌ی چیزایی که نشدم ، کاش یکی بود که بهم میگفت « تو خوبی » ، ولی نه ، حتی خودم هم نمیگم .

کاش هیچوقت بزرگ نمیشدم تا این درد رو نمی‌فهمیدم .

همه چی تموم میشه ، حتی خودم .

فردا هم مثل امروزه ، پس چرا امیدوار باشم ؟

چرا من اینقدر ضعیفم ؟ چرا نمیتونم قوی باشم ؟ چرا هرچی تلاش میکنم ، بازم همون آدمِ شکست‌خورده‌ام ؟