یه دیالوگی بود تو فیلم داگویل که میگفت:«هر آدمی، بخاطر ظلمی که بهت کرده، مستحق مجازاته؛ اگه راحت ببخشیش، اونو از حقش محروم کردی». راحت نبخشید، از شما که میگذره، ولی حداقل واسه آدمای بعدی اشتباه نمیکنن :)) »کُنجِـد« @farsitweets

و دوست داشتن همان پناهگاهی است که در پایانِ روز ، به رغمِ احساسِ خستگی‌ و ناتوانی‌مان ، ما را خندان می‌کند

/ دلم خوشه به دیدن اسمت میون کوچه‌های شهر..

* گفت «اربعین می‌روی؟» دلم لرزید. اربعین، کربلا.. آه از این حسرت کهنه. نمی‌دانست چندین سال می‌شود که گفتم «می‌روم.» ولی نشد، من ماندم و فراق. خبر نداشت هرساله به زائرهای آقا خیره می‌شوم و زیر لب می‌گویم «پس من چی :)». نمی‌دانست در دوری کربلا دق کرده‌ام. کار من، هرسال اربعین، گریه ست و التماس.. نمی‌دانم تا کی قرار است مرا با کیلومترها فاصله بسنجی، تا کی خواهش حرم کنم، تا چه وقت دلم از نرفتن به کربلا بشکند، نمی‌دانم. اما آقا، رسم رفاقت را کی عدا می‌کنی؟ شش گوشه ندیده بمریم؟ :) این انصاف نیست که هرسال توی لیست زائرها نباشم. چقدر روسیاهم که لایق آمدن به بهشت تو را ندارم، وای بر من.. نمی‌خواهم کار به جایی کشیده شود که بگویم اصلا می‌شنوی این صدام رو؟ نگذار از اینکه در همه حال حوای دل مرا داری غافل شوم، نگذار روزی برسد شک کنم به ایمانم، نگذار کاری کنم که عاقبت شرمنده‌ی تو شوم، نگذار دیر شود حسین‌جان. می‌دانم اصرار کردن درست نیست، می‌دانم صلاح نوکر می‌خواهی، ولی می‌خواهم هفت ثانیه بعد مرگ را، ضریحت را ببینم عزیز دلم :))))

با این اوضاع فکر کنم فقط من و مقام معظم رهبری ایران موندیم.

من برای همه پر رو و مغرورم ، اما در درگاه تو نه ! عاجزم، فقیرم، ناتوانم، بیچاره ام، ذلیلم، ضعیفم و دلتنگ.

گاهی نمیشه گذشت ..

دلم همچین فاصله‌ای رو با حرمت می‌خواد امام‌حسین :)

دوست/کادوی تولد/خانم معلم/تروماهای زندگی/آشِ خداداده/چرت و پرت گفتن/آغوش [بماند به یادگار از ۱۹ مردادِ زیبا] پ‌ن: دلم برای غروب گلزار شهدا تنگ شده بود:)💕