زندگانی حسرتی دارد که می‌کاهد مرا کِی به پایان می رسد این مرگِ چندین ساله‌ام ؟!

قدر نوشیدن یک چای کنارم بماٰن

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را ..

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را به خال هندویش بخشم سر و دست و تن و پا را هر آنکس چیزی می‌بخشد ز مال خویش می‌بخشد نه چون حافظ که میبخشد سمرقند و بخارا را

این چندمین شب است که بیدار مانده‌ام آنگونه‌ام که خـواب قبولم نمی‌کند

صد و ده بار اگر جان مرا بستانند صد و ده بارِ دگر ذکر تو را میگویم ...

گفته بودی گریه کن از غصه‌ات کم می‌شود؛ من اگر یک شب ببارم این جهان غم می‌شود‌.

بسوزه پدر لذت‌های دنیوی نمیدونی وقتی توی هوای سرد و بارونی قهوه میخوری چه لذتی داره

چی می‌تونه اندازه خوردن بلال توی خیابون‌های سرد تجریش وقتی که شبه ، دل‌انگیز باشه؟

از خودم بابت نامهربونیِ آدما در هر زمان و مکانی عذرمیخوام

از آدم‌ها برای رفتاری که با من دارن ناراحت میشم و متقابلاً همون رفتار و بی‌توجهی‌شون رو منعکس میکنم اما نمی‌دونم چرا ناراحت میشن

کاش آدم‌ها با همون اسم بامزه‌ای که براشون سیو کرده بودیم برامون میموندن