آمدم از دلتنگی‌ام برایت بنویسم اشک راه نگاهم را بست گمان کنم چشم‌هایم زودتر لب به سخن گشودند:)

و کاش خاطره‌هایت همانند خودت ، می‌رفت..

‏باگ ادمیزاد اینه وقتی به خودش می‌گه به یه چیزی فکر نکن بیشتر روش کلید میکنه تا مغزش خونریزی کنه و اسید بالا بیاره.

تو سلول به سلول وجودم گرد دلتنگی رخنه کرده.

تنم ، درد تنت را دارد؛

خبرت هست که بی روی تو آرامم نیست؟

عزیز ِ من مرا بنگر کمی تار موهای سفید را در میان انبوه موهایم میبینی؟ خطوط زیر چشمم را چطور؟ میبینی غم نبودن تو ، مرا ذره ذره آب کرده است؟ گویی ماهی جدا افتاده از آبم ، که در نبود تو جان میدهد

وای اگر باز نگردد فرصت دیدارش چه کنم؟

تو سکوت مرا بشنو که صدای غمم نرسد به کسی:)

دیر است عزیز ِ من ، دیر است برای ترمیم قلبی که روزی تورا دوست داشت

این نیز بگذرد و کوفت این عمر ماست!

اگر نتوانم با تو قهوه بنوشم کافه‌ها به چه کار می‌آیند؟ و اگر نتوانم بی‌هدف با تو پرسه بزنم خیابان‌ها به چه کار می‌آیند؟ و اگر نتوانم بی‌هراس نامت را در گلو بگردانم کلمات به چه کار می‌آیند؟ و اگر نتوانم فریاد بزنم دوستت دارم دهانم به چه کار می‌آید؟