اون با تمام وجود نقاشی می‌کشید. بیش از ۹۰۰ تابلو خلق کرد و ساعت‌ها بدون خسته شدن کار می‌کرد. بعدها به فرانسه رفت و اونجا شاهکارهایی مثل گل‌های آفتابگردان 🌻 و شب پرستاره 🌌 رو خلق کرد؛ آثاری که امروز جزو معروف‌ترین نقاشی‌های دنیا هستن.

وسطش دماغم خون اومد 🤣🙂

اما پشت این همه زیبایی، زندگی سختی بود. ون‌گوگ سال‌ها با مشکلات روحی دست‌وپنجه نرم کرد و بعد از یک بحران شدید، حتی بخشی از گوشش رو برید.

غم‌انگیزتر اینکه توی تمام عمرش تقریباً هیچ‌کس قدر هنرش رو ندونست. از بین صدها نقاشی، فقط یک تابلو رو تونست بفروشه. خرج زندگیش رو هم بیشتر برادرش، «تئو»، می‌داد و همیشه کنارش بود.

سال ۱۸۹۰، وقتی فقط ۳۷ سال داشت، از دنیا رفت؛ بدون اینکه بدونه قراره یکی از بزرگ‌ترین نقاش‌های تاریخ بشه. بعد از مرگش، همسر برادرش نقاشی‌ها و نامه‌هاش رو حفظ کرد و باعث شد دنیا کم‌کم استعداد واقعی ون‌گوگ رو بشناسه. ✨

در تاریخ ۲۷ ژوئیه ۱۸۹۰، او با یک گلوله زخمی شد. روایت رایج تاریخی این است که خودش به سینه‌اش شلیک کرد. او با وجود جراحت، توانست به محل اقامتش برگردد. پزشکان نتوانستند گلوله را خارج کنند و دو روز بعد، یعنی ۲۹ ژوئیه ۱۸۹۰، بر اثر شدت جراحت و عفونت ناشی از آن درگذشت.

امروز تابلوهای ون‌گوگ میلیون‌ها دلار ارزش دارن، اما خودش هیچ‌وقت موفقیتش رو ندید. شاید بزرگ‌ترین درس زندگی ون‌گوگ این باشه که گاهی دنیا، ارزش بعضی آدم‌ها رو خیلی دیر می‌فهمه... 💛

- تا ابد آفتاب گردون تا ابددد 🛐

- باشد که روزگار بچرخد به کام دل باشد که غم ، خجل شود از صبر قلب ما :)

خوشومدیددد جیگیلیااااا 🤍✨