دوستان فردا ۱۲ شب با بیل و‌کلنگ دم تنگه جمع بشیم دستبکار شیم

خخخ

📫 پیام ناشناس جدید خیلی رومخه اینکه از یچیزی قلبا خوشم اومده شاید به دلایل شخصی شاید ازش حسو حال بچگیمو گرفتم یهو میبینم همه ازون خوششون اومده و ترند شده و همه فکر میکنن این علاقه به خاطر ترنده و اینجوری علایقمو از دست میدم.

دلیل دیگه ای که چرا باید از گوشی دور شم. حفظ کردن علایقم

📫 پیام ناشناس جدید عرفانه من خیلی دلم میخواد فضای مجازی رو کنار بذارم، ولی حسم بهم میگه حتی قبل از اینکه گوشی به طور رسمی و آشکار وارد زندگیم بشه هم هیچکس ازم خوشش نمیومد و خیلی احساس تنهایی میکردم میدونم مزخرف ترین حالت ممکنه که از تنهایی بترسم ولی حس میکنم فضای مجازی که گورشو گم کنه بازم قراره همه منو به قیافه بشناسن و تنهام بذارن فکر کنم باید زودتر با ترسم روبرو شم نه؟

خودت جواب خودتو دادی تنهایی و شکوفایی در خلوتت بهتره یا هدر دادن وقتت با چیز فیک؟ البته که اتصال ما با گوشی خیلی مهمه منظورم این نیست که روابطمومو قطع کنیم. مهمه ماهایی که متوجه بد بودن وضعیت هستیم، از مکان‌های مختلف متصل بمونیم

فقط نباید بذاریم گوشی پرمون کنه. وقتمونو مغزمونو

📫 پیام ناشناس جدید https://eitaa.com/letsburn/8572 واقعا برام لذت بخشه که تونستم یه همچین آدمایی با این تفکر و بیینم. میدونی انگار وقتی آدمای دورت یجور باشن و یکی مثل خودت پیدا نکنی خس میکنی تو داری اشتباه میری و توهم میری تو تله. و داشت این اتفاق برام میوفتاد واقعا. رفیقم همه جا ایرپاد تو گوشش بود و منم بعد مدت ها اومدم به مامانم گفتم ایرپاد من کجاست؟ درحالی که من آرامشمو از آهنگ نمیگیرم و داشتم خودمو وادار میکردم که اینکارو بکنم. نمیفهمم. شاید اینو شماهم درک نکنین ولی من واقعا از صدای بیرون لذت میبرم. از نگاه کردن به آدما و آسمون اینکه چقدر درخت ها و شاخه هاش فوق‌العاده ان و هیچوقت برام تکراری نمی‌شه دیدنشون و شاید یکی دیگم مثل من باشه بااین تفاوت که اون با ایرپاده و من با صدای زنده‌ی اطرافم.

عه منم XD تنهایی بیرون که میرم به در و دیوار و برگ‌ها نگاه می‌کنک و به صداها توجه

البته کاش آدما یکم خودروها رو کم سروصداتر درست می‌کردن تا امقدر نویز نباشه

📫 پیام ناشناس جدید وای عین حقیقته منم خیلی وقته هیچی درباره ی فیلم و انیمه های مورد علاقم سرچ نمیکنم توی فجازی. نزدیک فندوم ها نمیشم از بس که عجیبن یه چنل کوچیک دارم توی ایتا یه بخشی از علایقم که فکر میکنم میتونه مفید باشه برای بقیه رو میذارم برای اینکه سعی کنم کنج خودم رو بسازم. احمقانه نیس؟ (دارم از چیزی که بیمارم کرده به عنوان دارو استفاده میکنم) دور از هیاهوی ترسناک بیرون. شلوغی، سر و صدا، موزیک بلند، تیکه کلامای تکراری، ادیت های ۱۵ ثانیه ای، آدم های کپی شده از روی هم...وحشت میکنم. واقعا وحشت میکنم و به این فکر میکنم چه بخش هایی از خودم هم توی این صفحه ی نورانی لعنتی حل شده.

خیلی چیزهامونو از دست دادیم با این جعبه چندش تو دست