وی قیافه‌اش به تریاکی های محله‌ی حامدقصاب می‌ماند*

من چقدر امروز حالم نامساعد و نامطلوب و ناخوشایند.

کاملا مطمئنم که اگه آدم‌ها جاودانه بشن، انسانیت منقرض میشه.

شدیدا سست‌عنصرم، اهمال‌کار، سهل‌انگار. همه‌ی کارام رو به آینده‌ای که وجود نداره موکول می‌کنم، همه‌ی زندگیم رو نصفه‌‌و‌نیمه رها می‌کنم. ناکافی‌ام، ناموجودم، ناتمامم، ناجالبم، اصلا تمام نا های دنیا اینجا جمعن.

احساس هزیمت و شکست‌خوردگی عمیقی نسبت به زندگیم دارم، غم.

همچین‌چیزی.

ولی خوشبختانه یا متاسفانه. با انگیزه یا بدون هدف. امیدوار یا ناامید. خوب یا بد. مشتاق یا با ذوق کور شده. انسان یا سایه‌ای از انسان. به هر حال زندگی ادامه داره، و به هر حال یه غریزه و فطرتی داره منو مجاب به ادامه دادن می‌کنه. الان در اوجم، اوج پوچی، اوج خلا، اوج بطلان، اوج بیهودگی.

همینی که کلمه‌ها میگن.

چقدر حرف می‌زنم. جالبه که فقطم چرت‌و‌پرت میگم، خدا شفام بده‌.