من گفتم حالم خوب است، تو چگونه باور کردی؟

همینکه میام دوباره از خودم بیام بیرون و بگم بالاتر از سیاهی رنگی نیست خدا سیاه واقعی رو نشونم میده و بهم ثابت می‌کنه که من از سیاهی سیاه‌ترم.

من از دنیا ترسیدم، من می‌ترسم، میشه لطفا یکی دستمو بگیره؟

دلم برای خودم خیلی تنگ شده، خیلی.

حتی دیگه سیگاری‌ام نیست، دیگه منی نیست.

این جنگ تمام نمی‌شود، جنگ من با من جنگی‌ست ابدی. با وجود تمام آن جنگاوری‌ها و روزهایی که در این غائله استوار ماندم و تن به زمختی مرگ ندادم، این‌روزها تسلیم تسلیمم. آماده‌ی هر تشری از جانب حضرت ملک‌الموت. این من و این عجز و این اعتراف. نهایت این اسارت را هم اجل می‌داند و تقدیر. دیگر نایی برای جدال و کشمکش در این تن رنجور خسته نیست. این رزم و کارزار دیگر جایی برای من گردن‌شکسته ندارد. نه، ندارد.

اگر خیر و صلاحم را می‌خواهی فاتحه‌ام را بخوان، اگر هم نه که، رفع زحمت کن.

اسلحه به چه کار می‌آید تا وقتی می‌توانی امید آدم ها را از آنها بگیری؟

نه اسماعیل، نه. اسلحه‌ها را سمت آدم‌ها نگیر، این‌ها چشم‌های بینا دارند و قلب‌های ترسو، می‌بینند و می‌گریزند. تو که نمی‌خواهی طعمه‌هایت ارزانی یک اشتباه شوند. باید خودت طعمه شوی، باید بگذاری بر دیوار وجودت تکیه بزنند و اعتمادشان را با دو دست و دو پا کادوپیچ‌شده تقدیمت کنند. آنجا امیدشان را ازشان بستان. امید برای آدمی خون است، امیدشان را بستان و رگ‌هایشان را خالی کن. خودت خواهی دید که چطور عاجزانه جلوی رویت جان خواهند داد. من خودم قربانی‌ بوده‌ام اسماعیل، از من بپرس. از من بپرس.