من همه رو تو ذهنم کشتم حیدر، توام زورم بهت نرسید.

چرا زمان نمیگذره؟ من خیلی وقته ضامنمو کشیدم

من قاتلم؟ من جز خودم کیو کشتم؟

ولی جلوه‌ی بعضی چیزا به دیده شدنشون نیست، به اثریه که توی دل آدم میذارن. جلوه‌ی مهربونی شاید تو آرامشیه که بعد یه گفت‌وگوی صادقانه باقی میمونه. جلوه‌ی دوستی توی موندن‌های بی‌ادعاست. جلوه‌ی انسانیت توی رفتارهای کوچیکیه که بی‌هیاهو دنیا رو جای بهتری میکنن. به نظرم زیباترین جلوه‌ها اونایی باشن که نیازی به اثبات ندارن، همونایی که حضورشون به تنهایی احساس میشه.

این اینجا باشه.

اشکالی ندارد. می‌پذیریم و گذر می‌کنیم. اگر هم راه فراری بود سر به شورش می‌گذاریم و ترک دیار می‌کنیم تا شاید رستگار شویم. به‌هرحال زندگی باید کرد.

من برم یه‌کم به حال خودم بخندم بیام.

بچه‌ها من یک دختربچه‌‌ی درون دارم که وسط خاک و خون بزرگسالی و دغدغه‌های ناتموم و حقیقتا وحشتناک زندگیم. با وجود شکارنکردن آخرین شهاب‌سنگ باقی ‌مونده جو زمین و غصه‌ی متولد نشدن اژدها کوچولوش از تخم و فرار آدم‌فضایی جیبی‌ و ناراحت‌ بودن غولچه‌ی زیر تختش و بدمزه‌‌شدن نودلش، بازم منو نجاتم می‌ده. فکر کنم اگر نبود الان باید به جای این وصیت‌نامه‌م رو می‌خوندید. کوچولوی احمق، همیشه قد بندانگشت می‌مونه، هیچوقت بزرگ نمی‌شه و من تا همیشه براش ستاره‌کاغذی درست می‌کنم.

تو اون وهله‌ای‌ام که میگه باشد که غم خجل شود از صبر ما.