حالم این روز‌ها گرفته است، از روزها، مردم، آفتاب، صداها، چیزهای پرزرق و برق و هر چه که بخواهد محرک‌های مغزم را تحریک کند. رنجم می‌دهد این من. این گم‌شدگی‌. این بی‌کفایتی. اگر فرصتی برای مردن پیش بیاید یقینا تعلل نخواهم کرد، اما درحال حاضر حوصله‌ی درگیر شدن با خودم را ندارم. حالم کساد است.

زندگی هنر کشف لذت از بین دردهاست و اوه، من هنرمند خوبی نیستم.

خسته‌م، نه غمگینم، نه سردرگمم، نه مشکلی هست، فقط خسته‌م.

خندیدم، گفتند مرفه است و بی‌درد. گریستم، گفتند ضعیف است و محتاج توجه. عاشق شدم، گفتند عاشقی جرم است و حکمش طناب دار. ستایش کردم، گفتند ریاکار است. حقیقت را گفتم، گفتند جنون گریبانش را گرفته. روی خوش نشان دادم، گفتند سست است، دلش را زود می‌بازد. بی‌محلی کردم، گفتند مغرور است و عبوس. هرچه کردم حرفی آوردند و در کاسه‌‌ام گذاشتند و روانه‌‌ی ایستگاه بعدی این جهنم دره‌ام کردند. اصلا حق با شماست آقای شریعتی، دنیا را باید نگه دارند، اینجا که جای زندگی نیست، من هم می‌خواهم پیاده شوم.

واقعا احساس می‌کنم به یه گلسا توی زندگیم احتیاج دارم.

و درر میان این گمشدگان، من سرگشته‌ترین گمشده‌ام.

بسمه دیگه خسته شدم. کاش مثلا عاشق می‌شدم، یا فلج می‌شدم، یا می‌مردم، نمی‌دونم. فقط می‌دونم که یکنواختی و سکون فعلی زندگیم داره روانیم می‌کنه و باید یه تحولی اتفاق بیفته و اگرنه دیگه نمی‌تونم.

میدونی، عاشق نشدم هیچوقت، ولی به ماهیت عشق زیاد فکر کردم، به اینکه واقعا چیه، کیه، اصلا وجود داره یا؟ و عشق شاید تا ابد همون چیزی باشه که حتی منی که خیلی راحت راجب همه‌چیز اظهار نظر می‌کنم در برابرش سکوت کنم. شاید چون نه من نه هیچکس دیگه واقعا ندونیم که چیه؟ چه شکلیه؟ از چه جنسیه؟

هرکس از زاویه دید خودش عشق رو بازگو می‌کنه و عشق شاید یه نسخه‌ی شخصی باشه. شاید برای هرکس یه شکل و رنگ و جنسی داشته باشه. شاید واسه یکی مهربون و زیبا باشه و واسه یکی تلخ و سوزاننده. شاید همونطور که کیارستمی میگه فقط یه سوءتفاهم باشه.

شاید هم چیزیی فراتر از ایناست. شاید باید کوچه به کوچه و شهر به شهر رو دنبالش گشت و شاید هم باید صبر کرد تا روزی که اون ما رو پیدا کنه. شاید یه روزی پیداش کردیم و شاید هم هیچوقت. نمی‌دونم. شاید عشق همین ندونستنه. همین شک و تردید. همین فکر و خیالی که گاه و بیگاه سراغ آدم میاد.