دخترک روی نیمکت نشست. تنها موند و اشک ریخت. با یه کیک کوچیک میلادش رو فرخنده خوند. و همین دیگه. شاید گاهی اوقات باید حرف زد، غر زد، گریه کرد. شاید برای زنده‌موندن لازمه که گاهی تنهایی یه گوشه بشینی و به این فکر کنی که کی انقدر بزرگ شدی؟ چیکار برای خودت کردی و چرا تا اینجا اومدی؟

والیبال نبود که آدما روونه‌ی تنگ‌ترین قبر این قبرستون می‌کردن منو‌.

هیچی باهم جور نیست مامان، خیلی‌وقته حالم خوب نیست مامان.

زخم‌ها حافظه دارند، می‌دانستی؟

و واقعا ما جز هیچ در این هیچ به جز هیچ ندیدیم.

مثل همیشه خودتو نجات بده.