یه چیز عجیب درمورد من اینه که این ترس از ارتفاع لعنتیم، و ترس از افتادن آدما از یه ارتفاع، و هر چیز مشابهی، انقدر توی من غالبه؛ که شاید باورتون نشه ولی وقتی پسر‌بچه و دختر‌بچه‌ها رو می‌بینم که لبه‌ی اون رودخونه‌ی بزرگ شهر راه میرن، یه استرس زشتی تمام وجودمو فرا می‌گیره و در کمال ناباوری تا آخر اون شب منتظر اعلامیه‌ی اون بچه میمونم. بعدشم که دیدم به خیر گذشته و هیچ خبر مرگی نیومده، اونموقع با یه آخيش گنده این اضطرابو از سر میگذرونم و به زندگی ادامه میدم. روح و روان مریضی دارم خلاصه.

امشب یه هاله‌ای از غم دقیقا شکل اون هاله‌هه که دور زحله، دورمو گرفته.

انسان بودن چیز جالبی نیست، پیشنهادش نمیکنم.

نه خب، چیز..

الان مثلا درس نمیخونی که چی بشه زنک احمق، فک میکنی سر امتحان نهایی وحی الهی بهت نازل میشه و میتونی با محمد و مسیح و مریم ارتباط برقرار کنی و اوناام بشن ناجیت؟ ببخشید دیگه، معذرت میخوام که دنیا کارخونه‌ی به نتیجه‌رسوندن فانتزیای ذهن تو نیست. گمشو بشین درستو بخون.

‌

من خوبم، حالم هم عالیست، فقط تا آنجایی که در چشمانم زل نزنی.

هیچوقت انقدی منتظر مرگ نبودم که الان هستم، اوس کریم این رسمشه؟

من خوبم، ولی اگه دست بزنی بهم، خاکستر میشم و دود‌.

همین گلی که امروز لبخند می‌زند، فردا خواهد مرد.