ولی این اشک طغیانگر مزدور زورش از من بیشتره‌.

‌

ماییم و بار سنگین این کلمه‌ی شش حرفی کوچک، بازنده.

همیشه می‌گفت، اوهوی بلند شوعا، بچه پررو که باخت نمیده. ولی نه، زیادی خوش‌خیال بود، شایدم، نمیدونم، شاید فکر شبو نکرده بود. گفتم، بچه‌ پرروام که باشه، شب که بشه باخت میده کاپیتان، باخت میده.

ماییم و ما و امیدی بربادرفته.

ببخشید اقای دکتر، اگه دیگه قلبمونو نخوایم چی؟ اونموقع باید چی‌کار کنیم؟

شاید اصلا سهم ما ستاره‌شدن نبود، کی‌میدونه مامان؟ شاید اصلا خیری توی رسیدن نبود، کی‌میدونه مامان؟ شاید اصلا مشکل ما بودیم، کی‌میدونه مامان؟

شاید فقط زیادی خستم از اینکه امید زیادی داشته باشم...