فقط سرتو بالا بگیر؛ حالا گریه کن.

این پارانویا که میگن چیه؟ فک کنم من دچارش شدم.

جدیدا در برابر آدما و حرفا و رفتاراشون اینطوری شدم که اوکی، هر‌چی خودت می‌خوای، بهت اجازه میدم هر جور دلت می‌خواد درموردم فکر کنی. من دیگه واقعا حوصله‌ی توضیح دادن خودمو ندارم؛ این واقعا برام زیادیه و هرجور خودت راحتی.

حس می‌کنم که زنده نیستم، انگار فقط تفاله‌ای از زنده بودنم.

یه کفش دارم، وقتی میپوشمش یه حسی بهم میگه باید خانومانه و ناز راه بری، یعنی اصلا اگه بخوای هم نمیشه که اینطوری آروم و با طمأنینه راه نرفت باهاش. کاش یکی به مامانم میگفت وقتی بچه‌ت تو حالت عادی شبیه اسب‌های افسار گسیخته‌ست، وقتی اینو میپوشه اذیت میشه خب.

فعلا خودمو نمی‌کشم، تا ببینم بعد سالن چی میشه.

خیال و رویا از واقعیت مهربون‌ترن.

چقدر آدم‌ها بی‌ثبات و غیرقابل پیش‌بینی‌ان، عجیبا غریبا.

باشه ولی لعنت به این حال بدم.

از این فشار‌های روانی گاه و بی‌گاه عمیقا تنفر دارم.