لباسهای رسمی میپوشن. گاهی هم برعکس، خودشون رو خاکی و مردمی نشون میدن.
انسانن. لااقل اینطوری ادعا میکنن. اما خب میدونی که، این روزا اعتماد کردن به هنر خیلی سخته.
هنر. بله، وجود اونها یه هنره. هنرها مجبور نیستن همیشه زیبا باشن.
توی دنیای اونها خواستهشدن به خواستن ارجعیت داره. بهتره که معشوقه باشی تا عاشق.
بازنده بودن توی دنیای اونها راحته، چون همیشه خودشون برندهان. خودشون تصمیمگیرندهان. بازیکن خودشونن و داور هم همینطور.
بنوش. زهر اونها به شیرینی عسله. مستکنندهتر از کهنهترین شراب جهانه. اما درنهایت هیچچیز زهر بودنش رو تغییر نمیده. هیچچیز، بجز تصور اینکه زهر میتونه منجی تو باشه.
- انسانهای عروسکی.
