خون گریه کردم.

لطفا دوباره به سلامتیِ گونیای لوگان دلستر انگور بزنیم

حتی شعر خاصی هم نیست، صرفا چون دلم برای سیما تنگ شده.

بهاره یه احمق خدازده‌ست که همه رو مسخره می‌کنه و تهش بدترین حالت ممکن سرش میاد. مثل سگ پاچه می‌گیره (در واقع سگه) و کلا لاله‌. حافظه‌ی ماهی در برابر مال بهاره پادشاهی می‌کنه. رومخ‌ترین موجودیه که می‌تونید ببینید و در عین حال خیلی لوزره (love it) بله همین.

سیما برای من در مرحله‌ی اول کسیه که اگه آدم بکشم، در حالی که خودم به دستام زل زدم و هیچی نمی‌گم، اون خونِ روشون رو تمیز می‌کنه. سیما لطف و محبت بی‌دریغی بهم نشون داده و من به عنوان قابل‌اعتمادترین فرد ممکن، یه آدم خلاق و بادرک و هنرمند و باهوش (نابغه) می‌بینمش.

نیایش برام معنای واقعی کلمه‌ی "امن"عه. برادر بزرگتر صبور، آروم و باهوش من، با روح خالص و عدالت‌طلبش، بالغ‌ترین شخصیتیه که به زندگیم دیدم. همیشه لبخند بر لبه و در هر حال، برای خندوندن کسایی که دوستشون داره و مراقبت ازشون تلاش می‌کنه.

سوزان، شاید پیچیده‌ترین گزینه‌ست. من قطعا به عنوان آدمی که می‌دونه چطوری باید از پتانسیل‌های خودش استفاده کنه، تحسینش می‌کنم. برای مهارتش توی تقریبا همه‌چیز واقعا احترام قائلم. سوزان به قطع یه فرد باهوش و عموما صبوره، اما نقاط ضعفی هم وجود دارن که باعث می‌شن از این روند خارج بشه. گاها کاملا توی خودش فرو می‌ره و نمی‌تونم بگم که این خوبه یا بد. (احتمالا جفتش)