طبق قوانین فیزیک، تاریکی به زبون ساده یعنی "عدم وجود نور". وقتی تو تاریکیت رو می‌پراکنی و همه‌چیز رو روی سر من خالی می‌کنی، من لبخند می‌زنم. آخر شب که می‌شه، دفترم رو باز می‌کنم و برات می‌نویسم، کلماتی رو که جرئت به زبون آوردنشون رو ندارم. می‌خوام اگر فرصت اعترافشون بهم دست نداد، نگفته نمونده باشن. تو، با بروز دادن تاریکی، نور من رو خاموش نمی‌کنی؛ اما من، با نورم، تاریکی تو رو روشن می‌کنم. پس هیچ اشکالی نداره، واقعا می‌گم. تو بخشیده شدی. احساس گناه نداشته باش، عزیزِ من.

ازم متنفری، ازم متنفری، ازم متنفری، ازم متنفری. اشکالی نداره. در نهایت، قول می‌دم یه روز برسه که بفهمی چرا این طوری رفتار کردم. یه روز این بازی تموم می‌شه، و قول می‌دم اون موقع، بالاخره بهم بگی که بهم افتخار می‌کنی.

یه سایدی از من وقتی پای یه استاد ادبیات که ۱۱ سال ازم بزرگتر باشه، از خانواده‌ش و اسم و رسمش به خاطرم بگذره، در وصفم شعر بنویسه ، من رو "وارث روح نسیم" خطاب کنه، و در نهایت بهم شلیک کنه و بعد از این کارش، به خاطر عذاب وجدان الکلی بشه و اوردوز کنه و بمیره.

To the pen

لیامِ کوچولویِ ریزه میزه

اوه مای خدا آراهاباکی صورتی پخ پخی

ضحیِ رهاآزار

HOLY ZOHA

سرافیمِ در جنگ با فساد آرهاباکی

مسیح.