برای اون خنده و چشم هایی که از امید می‌درخشید گریه میکنم

همیشه قبل اینکه شروع بشه خبر پایانش میاد

خستگی تو تنم موند ناامیدی هشیار ترم کرد اشک هام داغه و صورتم رو می‌سوزونه کتاب رو باز میکنم و فقط یک کلمه رو نگاه میکنم."وجه تاریک نبوغ" از این کلمه به کلمه بعدی و هی بعدی و بعدی میرم و نمی‌فهمم چی دارم میخونم حالا تو این بار برام بگو ایمانم رو چطور حفظ کنم؟

تردید میکنم برای قدم برداشتن تردید میکنم و زمان علاقه‌ خاصی به تحدید کردنم داره تردید میکنم به چشم هاش نگاه کنم که نکنه غصه هاش چند برابر شده باشه تا الان تردید میکنم و حرفی نمیزنم تا کسی نرنجه و خودم از درون هزاران بار میرنجم

بهش فکر میکنی می‌ترسی این بار هم اشتباه کرده باشی؟

چرا ذهنم همیشه برعلیه منه؟

فقط دلم میخواست "رها" باشم

من‌ در تاریکیِ‌ خود، به‌ تو لبخند‌ میزدم.