بعضی حرف‌ها را باید از نگاه‌ها شنید.

کجا بروم؟ تنهایی‌ام بزرگ است و همه‌ی چمدان‌ها کوچک.

چه غصه‌ها که نخوردم ز آشنایی تو.

روزی همه‌ی فکر و خیال‌ها و رویا‌ بافی‌‌های امروزت را فراموش می‌کنی، همه‌ی این حسی که این لحظه داری، فقط در همین لحظه وجود دارد و لحظه‌ای دیگر جوری محو می‌شود که گویی هرگز وجود نداشته است. در این لحظه‌ها استوار بمان و ادامه بده، آن‌قدر ادامه بده که استاد شوی در این کار، همچون شناوری که زیر پایش تا ابدیت خالی است، اما با قلبی محکم بین موج‌ها چرخ می‌زند.

من همونی‌ام که توی جمع حرفت به هر دلیلی نصفه موند، میگم، خب؟ داشتی می‌گفتی.

تو که دل نداشتی، داشتی هم که جای من نبود.

کاش من آدم مورد علاقه‌ات بودم و به خاطر من هر کاری می‌کردی.

این برام ثابت شده که تا اول من برای کسی اقدام نکنم کسی برای من هم اقدامی نمی‌کنه، حرف‌های آدم‌ها واقعا بی‌معنیه وقتی عملی صورت نگیره، خودمون و به خاطر همچین افرادی اذیت نکنیم.

آدم‌ها به مرور زمان عوض می‌شوند.

بدترین جنبۀ تنهایی این است که مجبوری تحملش کنی. یا تحمل می‌کنی، یا غرق می‌شوی. باید تلاش کنی تا ذهن گرسنه‌ات را از نگاه به گذشته باز داری تا نابود نشوی.