باشه ولی خوشبخت‌ترین‌ها اونایی هستن که رفتن/میرن کربلا.

واقعا منطق یه سری از افراد و درک نمی‌کنم، راحت راجع‌به بقیه نظر میدن، راحت پشت سر بقیه حرف میزنن، این برام ثابت شده که قطعا یه جایی چوب این رفتارشون‌ و می‌خورن، چه دیر چه زود.

چنان نماند و چنین نیز هم نخواهد ماند.

موقعیت دیگری هم بود که آزارم می‌داد، این که هیچ‌کس مثل من نبود و من مانند هیچ‌کس نبودم، با خودم فکر می‌کردم "من یکی‌ام و آن‌ها همه" و اسیر افکارم می‌شدم.

اونی که نخواد بفهمه، تا ابد هم بهش توضیح بدی، نمی‌فهمه.

گاهی برنده می‌شوی، گاهی هم یاد می‌گیری.

حالا آدم‌ها را می‌بینیم، تنهایی آدم‌ها را هم می‌بینیم و دست در دست تنهایی خودمان در کنار دنیای زیبای آدم‌های دیگر قدم می‌زنیم و هر از گاهی به خودمان افتخار می‌کنیم که جایی در مسیر زندگی‌مان "تنهایی‌مان" را دیدیم و طردش نکردیم.

دلتنگم و دیدار تو، درمان من است.