🥀شهید مجید زین الدین در پنجم مهر ماه سال ۱۳۴۳ در تهران متولد شد. نوری که از کوچکی بر چهره معصومش درخشنده بود، خانواده اش را امیدوار کرد که مجید در آینده دانشمندی برجسته و یا مجاهدی شکست ناپذیر خواهد گشت. سه ساله بودکه توانست قرآن بخواند. در ۴ سالگی روزه می گرفت و علی رغم اصرار خانواده برای شکستن روزه آن روز، راضی نشد روزه خویش را باز کند. او با همین انگیزه های اعتقادیش در زد و خوردهای دوران انقلاب اسلامی همراه دوستانش، اقدام به ساخنن کوکتل مولوتف نموده به مبارزه بر علیه طاغوت پرداخت. 🌼مجید در دوران تحصیلات خود ضمن عضویت در انجمن های اسلامی مدارس و دبیرستانهایی که در آنها مشغول تحصیل بود، به فعالیتهای سیاسی خود نیز ادامه می داد و در زمان خفقان رژیم منحوس پهلوی در ضمن فعالیت در مدارس و دبیرستانها، در امور پخش جزوات و عکسهای حضرت امام و پخش نوارهای ایشان برادر را نیز یاری می کرد که یکبار در همین رابطه از طرف شهربانی قم دستگیر و زندان شد. 🌺با شروع جنگ تحمیلی، مجید که دوران دبیرستان خود را در شهر خون و قیام قم طی می کرد، بر حسب احساس وظیفه شرعی، با وجود علاقه و استعداد وافری که به مطالعه و ادامه تحصیل خصوصاً در رشته پزشکی داشت کلاس درس را با موافقت مسئولین رها و بی درنگ خود را در صحنه های پیکار حق علیه باطل در جبهه سر پل ذهاب و گیلانغرب حاضر نمود. او پس از آن نیز هیچ وقت صحنه پیکار را رها نساخت مگر در زمان امتحانات آخر سال، که در زمان لازم در جلسات امتحان دبیرستان حاضر و پس از اتمام برنامه امتحانی خود مجدداً به جبهه های نور علیه ظلمت بازمی گشت. 🌻در زمان دوران تحصیلات دبیرستانی خود، در بسیاری از عملیاتهای چریکی در کردستان، سرپل ذهاب، گیلانغرب و جبهه های جنوب توفیق شرکت را یافته و چندین بار نیز زخمی می شود. مجید در پشت جبهه هیچ وقت آرام نمی گرفت. روح پر تلاطم و اراده استوار و عزم راسخ او، همواره او را به سوی جبهه می کشاند، گاهی وضعیت ایجاب می کرد در پشت جبهه مانده و به برنامه های درسی خود برسد. برای اینکه خود را متقاعد کند که به فکر جبهه و جنگ است هر چند وقت یکبار به بانک خون مراجعه کرده و خون خود را برای رزمندگان اسلام اهدا می نمود. 🌷از آنجایی که وظیفه اصلی خود را شرکت در جهاد مقدس اسلامی می دانست، لذا به درسهای خود اهمیت کمتری می داد و همین مسئله باعث شد مادرش از وی بخواهد که لااقل چند ماهی در قم بماند و پس از گرفتن دیپلم، دوباره راهی جبهه ها شود. مجید نیز به تبعیت از دستورات مادر در قم ماند و پس از گرفتن دیپلم، عازم شد و در عملیات پیروزمند و کفر شکن والفجر چهار شرکت نمود. 🏵وی همزمان با عملیات والفجر چهار، در اولین فرصت به عضویت س..پ..اه و لشکر علی بن ابیطالب(ع) در آمد. ایمان و اراده و روح بزرگ و عزم راسخ و تلاش مستمر او باعث شد تا جزء نیروهای واحد اطلاعات و عملیات لشکر قرار گرفته در کوتاه ترین مدت به خاطر استعداد بی نظیر و رشد سریعش به عنوان مسئول اطلاعات و عملیات تیپ دو لشکر انتخاب گردد. 🥀مجید در طی خدمات خود در جبهه های جنگ، بارها شجاعانه به عمق خاک دشمن نفوذ کرد و اطلاعات ارزشمندی را برای جمهوری اسلامی به ارمغان آورد. او در محورهای شناسایی عملیات خیبر و در آخرین مأموریت خود خالصانه و بی شائبه تلاش نمود و در پی شناسایی های ارزشمند او و یاران همرزمش ضربات کوبنده ای به دشمن خوار و زبون وارد شد. 🌿هر محوری که با مسئولیت مجید مورد شناسایی قرار می گرفت، برای لشکر اعتبار خاصی داشت و مایه قوت قلب فرماندهان و مسئولین مربوطه بود به گونه ای که آنان اطمینان داشتند این شناسایی ها صد در صد واقع بینانه است.

👼«از همان بچگی با نام امام(ره) انس گرفت و عاشق ایشان شد. توی خانه یک رساله داشتیم که ۱۲حاشیه داشت. سؤالات شرعی پرسیده شده بود و زیر هر سؤال نظرات علمای مختلف آمده بود. نظر حضرت امام(ره) هم با حرف «خ» داخل پرانتز مشخص شده بود. من و مجید با هم مسابقه می گذاشتیم ببینیم نظرات حضرت امام(ره) بیشتر یا نظرات بقیه. مجید می شمرد و من می‌نوشتم... 🌼زمان شاه یک رادیو 📻 داشتیم فقط برای گوش دادن به اخبار روشنش می کردیم. برنامه های دیگر رادیو را نمی شد گوش داد. همین که اخبار تمام می شد و می خواست آهنگ 🎶 بزند، مجید سریع می دوید و صدای رادیو را می بست. می گفت: «گوش دادن به آهنگ های مبتذل شرعاً حرامه...»🔇 🌴من و مجید با هم صمیمی بودیم. هر جا می رفتم، مجید را با خودم می بردم. یک بار به جشن تولد 🎉 دعوتم کردند. قرار شد مجید هم بیاید. موقع رفتم مادر بهمون سفارش کرد: «اگر دیدید ساز و آهنگ 🎸گذاشتند بلند شوید» رفتیم؛ اتفاقاً نوار ترانه روشن کردند. مجید گفت: «بلند شو بریم؛ مگر مادر نگفت اگر ترانه گذاشتند، نمانید...» خواستیم بیاییم که صاحب خانه پرسید: «چرا بر می گردید؟» مجید با زبان بچگی اش گفت:«چون ترانه گذاشتید.» صاحب خانه نگذاشت بیاییم. نوار رو هم خاموش کرد... 🕌قبل از انقلاب از خرم آباد می آمدیم قم؛ برای زیارت. بعد هم یک سری می رفتیم جمکران. یک بار مجید خواب بود دلمان نیامد بیدارش کنیم، از مسجد که آمدیم بیدار شده بود. گفت: «خواب امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) را دیدم؛ ایشان آمدند کنار من و دستی به سرم کشیدند و نوازشم کردند. بعد هم چیزی گذاشتند روی سرم...» تعبیر ما از خواب مجید این بود که در آینده عالم بزرگی خواهد شد؛ ولی خداوند خواب او را زیبا تعبیر کرد و تاجی پر افتخار بر سر او نهاد؛ تاج پر افتخار شهادت…»

🌹ترجمان شجاعت یک شب، مجید به همراه شش نیروی دیگر برای شناسایی وارد خاک عراق می‌ شود. در حین شناسایی ، نیرو های عراقی سر می ‌رسند. به محض پیدا شدن سر و کله ‌ی نیرو های عراقی، همراهان مجید س..لا..ح ‌های خود را می ‌گذارند و فرار می ‌کنند،🏃‍♂️🏃‍♂️ اما مجید برای این که هم س..لا..ح‌ ها به دست دشمن نیفتد و هم این که کار شناسایی را تمام کند، می‌ ماند. 🌿برای این که از چشم دشمن پنهان بماند، وارد کانالی که در همان نزدیکی بوده می ‌شود. کانالی که پر بوده از آب گندیده و ج..س..د های بوگرفته ‌ی عراقی‌ ها. خودش را در کانال نگه می ‌دارد و بالاخره عراقی‌ ها دور می ‌شوند. مجید هم پس از پایان کار شناسایی به همراه س..لا..ح ‌ها برمی ‌گردد، اما به خاطر قرار گرفتن در آب آلوده ‌ی کانال تمام بدنش زخم می‌ شود. 🌼زمانی که به خانه 🏠 برگشت دهان و حتی روده ‌هایش تاول زده بود.🥺🥺 به طوری که نمی ‌توانست هیچ نوع غذایی را وارد دهانش کند و تنها مایعات را، آن هم با سختی زیاد وارد دهانش می‌ کردیم. 🌺بی‌ نهایت عشق دلش نمی ‌خواست کار هایش جلوی دید باشد. مدتی را که در جبهه بود، اجازه نداد حتی یک عکس یا فیلم از او تهیه شود. 🍀آخرین بار که به مرخصی آمده بود، قبل از رفتن همه ‌ی عکس ‌هایش را از بین برد تا پس از شهادت چیزی از او باقی نماند. همین طور هم شد و برای شهادتش حتی یک عکس هم در خانه نداشتیم. 🌻همیشه پنهان ‌کار بود. حتی زخمی ‌شدنش را هم از دیگران پنهان می ‌کرد. ⚘یک بار که به مرخصی آمده بود، احساس کردم هنگام بلند شدن به سختی حرکت می‌ کند ، ولی چیزی را بروز نداد. 🌸وقت نماز شد. وضو که گرفت، رفت توی اتاق و در را قفل کرد. از این کارش تعجب کردم. خواهرش که کنجکاو شده بود، از بالای در، داخل اتاق را نگاه کرد و متوجه شد که مجید نماز را به صورت نشسته می ‌خواند. مجید از ناحیه ‌ی پا مجروح شده بود، اما اجازه نداد حتی ما که خانواده ‌اش بودیم متوجه شویم . راوی: برادر هادی شریفی   🌴هیچ وقت طوری برخورد نمی کرد که نیروها تصوّر کنند از رابطه برادری اش با آقا مهدی سوء استفاده می‌کند. نسبت به ایشان خیلی مؤدّب برخورد می­کرد. جدای از بحث برادری، بیشتر ملاحظه­ فرمانده بودن ایشان را می­ کرد. یادم است زمانی نیروها در محوطه لشگر با دمپایی رفت و آمد می کردند که جلوه خوبی نداشت به همین جهت آقا مهدی تردد با دمپایی را در محوطه­ لشكر ممنوع کرد. این مسأله به قدری برای ایشان مهم بود که توی صبحگاه آن روز هم اعلام کردند. مجید همان روز با دمپایی رفته بود ساختمان فرماندهی. رنگش پریده بود. بدو بدو می اومد سمت کانکس اطلاعات. خیس عرق شده بود.😓 گفت: «آقا مهدی مرا با دمپایی دید. چنان نگاهی به من کرد که از خجالت تا این­جا دویدم.» 🌷قبل از حضور نیروهای لشگر در یک منطقه، اوّل بچّه های اطّلاعات می رفتند برای شناسایی. منطقه مورد شناسایی نباید لو می رفت. این از اصول اطّلاعات بود. مجید می گفت: «من که نمی توانم دروغ بگویم. اگر کسی از من سؤال کرد به جای اینکه بگوییم سردشت، می گوییم کلّه بیابان.» از آن به بعد هر وقت کسی از او می پرسید: «کجا مشغولید؟» می گفت: «کلّه بیابان.»

🌼پس از انتظار زیادی که خانواده اش برای دیدار او متحمل شدند، آخرین باری که به قم آمد، تمامی عکسهای خود را جمع آوری کرده و در مقابل پرسش خانواده جواب می دهد که «می خواهم اگر شهید شدم عکسی ازم باقی نماند گمنام باشم.» 🍃روح متعبد و مقید به مسائل شرعی مجید به همراه ایمان و اراده او و افق دیدش مسئولین را امیدوار ساخته بود که این غنچه نشکفته و نونهال تازه رسته، همچون برادر گرانقدرش در آینده نه چندان دوری سرداری بزرگ و علمداری سلحشور و مجاهدی نستوه خواهد شد؛ لیک دست تقدیر الهی تا همین جای عمل را از او پذیرفت و او رابه قربانگاه عشق دعوت کرد. سرانجام مجید زین الدین دوشادوش برادرش مهدی در جاده بانه-سردشت در کمین ضد انقلاب افتاد و دعوت ایزدی را لبیک گفت. 🌼همیشه گمنامی و مخفی کاری را دوست داشت. در دوران دبیرستان با اینکه از نظر خط و خطوط سیاسی همه باهم بودیم، اما عضویتش را در انجمن اسلامی دبیرستان مخفی می کرد. 🌺در جبهه هم همین طور بود. یک بار ازش پرسیدیم در جبهه غذا چه می خورید. گفت: «بیشتر آبگوشت ماهی می خوریم». فکر می کردیم حتما ماهی را می گیرند و به علت نبود امکانات آب پزش می کنند؛ اما بعدا که از رفقایش پرسیدیم معلوم شد خیلی وقت ها که غذا به خط مقدم نمی رسد نان خشک ها را در آب رودخانه خیس می کنند و می خورند. راوی: پدر شهید 🌴یادگیری زبان های خارجی در سیره شهید مجید زین الدین مجید استعداد خاصی در فراگیری زیان داشت. وقتی سقز مدرسه می رفت همانجا زبان کردی را از دانش آموزان یاد گرفته بود و یک نوار کردی آورده بود و برای ما ترجمه می کرد. 🏵همین زبان کردی هم در شناسایی ها چقدر به درد مان خورد در یکی از شناسایی ها با این که لباس کردی تنمان بود، کردها به ما مشکوک شدند. طرف ما که آمدند؛ مجید ماند با آنها صحبت کند. ما هم به راه خود ادامه دادیم. از دور می دیدیم که هر چه سؤال می پرسیدند با تسلط به زبان کردی و با اعتماد به نفس پاسخ شان را می داد. گویی یکی از خودشان است. بالاخره دست از سر ما برداشتند. با وجود خستگی روزانه، ضبط صوت می گذاشت کنار و مکالمه انگلیسی را یاد می گرفت. 🌹توصیه اش یادگیری زبان عربی بود ساکن تهران بودیم و منتظر به دنیا آمدن مجید. توی محیط بسیار فاسد تهران، نگه داشتن حجاب و دوری از حرام مثل موسیقی ها و مطرب­ها کار راحتی نبود. با این حال من خیلی مراقب بودم. 🥀حتی مهمان ­های مرد و مستأجرمان که رفت و آمد داشتند احتیاط می کردم مبادا باهاشان برخوردی داشته باشم. حاج آقا هم حواسشان به حلال و حرام جمع بود. سعی ام بر این بود بچه هایم را طوری بار بیاورم که افراد بدرد بخوری باشند. هم برای دین هم برای جامعه. راوی: مادر شهید

لایو زیارت امام رضا(ع) به نیابت از جمیع شهدا و علما و اموات به ویژه به نیابت از شهید دکتر بهشتی و شهید مجید زین الدین امشب حوالی ساعت ۲۱/۱۵

🌷نحوه شهادت یک گلوله آر.پی.جی زده بودند به ماشین. آقا مجید در دم شهید شده بود، آقا مهدی مجروح. با همان حال مجروح از ماشین امده بود بیرون. متوجه کمین شده بود. می خواسته از مهلکه خارج شود که ضد انقلاب او را دیده و هدف رگ..با..ر س.لا..ح خود قرار می دهد. 🌴دو سه روز مانده بود به شهادتشان، با هم توی پیچ وخم های کوه نوری می رفتیم. آقا مهدی راننده بود، مجید وسط نشسته بود و من هم کنار درب شاگرد نشسته بودم. بی رو در بایستی رو به آقا مهدی گفتم: «دیگر وقتش رسیده برای مجید آستینی بالا بزنید!» ایشان محکم و قاطع جواب داد: «خودم برایش فکرهایی کرده ام.»انگار می دانست قرار است دو تایی پر بکشند.راوی: برادر منصور حیدری  🌼آب و هوای منطقه خیلی بد بود. اولین برف زمستانی هم ارتفاعات بلند را سفید پوش کرده بود. با تمام شدن کار شناسایی، احساس بلاتکلیفی می کردیم. با آقا مهدی صحبت کردم، ایشان هم جهت کسب تکلیف و ارائه گزارش رفتند جلسه قرارگاه. جلسه که تمام شده بود همراه مجید راه افتاده بودند سمت سردشت. توی جاده، نزدیکی های پایگاه دارساوین از ضد انقلاب کمین خورده بودند، هر دو شهید شده بودند. غریب و مظلوم...راوی: سردار حاج احمد فتوحی 🍀توی سد دز، اطراف دزفول، آموزش شنا می­‌دیدیم. آقا مجید هم بود. خیلی خوب شنا می کرد. یکبار ساعت ۲ نیمه شب همه را بیدار کردند و ریختند توی آب. آقا مجید توی راه شوخی می­کرد. می­گفت: «جانوری در آب است به نام عبدالمای. شب­ها می آید روی سطح آب. مواظب باشید اگر کسی پایتان یا شکمتان را گرفت بدانید که عبدالمای است.»  می رفت زیر آب. چنگ می­زد به شکم بچه­‌ها، پاهایشان را می­ گرفت. 🌸آقا مهدی تازه بچه دار شده بود. مجید مرخصی گرفته بود و رفته بود خانه ایشان. لیلا را بغل گرفته بود و با آب و تاب گفته بود: «داداش! دخترت فروشی است؟» آقا مهدی هم با حاضر جوابی گفته بود: «داداش! یک بزرگترش را برایت می­خرم.»راوی: برادر هادی شریفی  🌿سی چهل کیلومتر رفته بودیم توی خاک دشمن. برای شناسایی شهر ماووت. خسته راه بودیم. به نظرمان آمد شب را زیر یکی از تخته سنگهای بزرگ سر کنیم. نصف شب از خواب بیدار شدم دیدم مجید نیست. رنگ از رخم پرید. منطقه خطرناکی بود. پر از نیروهای عراقی و عناصر ضد انقلاب. فکری شدم که نکند بلایی سرش آمده. هر چه گشتم پیدایش نکردم. به این امید که خودش بر می گردد خوابیدم. برای نماز صبح که بلند شدم، دیدم کنارم خوابیده. هر چی پا پی اش شدم کجا بوده طفره رفت.بعدها فهمیدم رفته بوده برای خواندن نماز شب. راوی: برادر منصور حیدری  

شنبه های ام البنینی #یا_اُم_البنین ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ #mabar14