📝دریادل خِیرنگاری در جنگ/ روایت ارسالی ۲۸/ منصوره رضایی چند سال است که یکی از کارت‌های بانکی‌ام را به خیریه اختصاص داده‌ام، یکی از آشناها عادت دارد رسید واریزی‌اش را می‌فرستد و همیشهٔ خدا بابت کم‌بودن مبلغ عذرخواهی می‌کند و می‌گوید: «دعا کنید حقوق نیروهای مسلّح، بیشتر بشه تا ما هم بتونیم بیشتر کمک کنیم.» یک‌بار که برای تهیهٔ جهیزیهٔ یک عروس یتیم، کمک کرده بود، گفت حقوقش زیر بیست تومان است و من تعجب کرده‌ بودم که پدر دو فرزند، چطور با این حقوق کم، زندگی را می‌گذراند؟! متن کامل این تجربه‌نگاری را اینجا بخوانید👇🏻👇🏻 https://kheiriran.ir/0001P6 📥"خیر ایران"، آماده دریافت و نشر روایت‌های شما از امید و همدلی مردم ایران در روزهای جنگ است. ارسال از طریق: https://ble.ir/festival_kheir #خيرنگاری_در_جنگ #راوی_خیر #جنگ_نوشت

لطفاً و حتماً متن کامل روایت را از این لینک مطالعه بفرمایید: https://kheiriran.ir/0001P6

حالا که کم‌کم اینترنت بین‌المللی دارد راه می‌افتد باید بیش از پیش، مراقب سوژه‌شدنمان و نوع روایت و تعابیری که در توصیف ما به کار می‌برند باشیم. علاوه‌بر دشمنان آشکارمان یک عده از هنرمندان و بلاگرهای منفعل که زنده‌ماندنشان را مدیون نیروهای میدان و خیابانند، روایتی ترحم‌آمیز از مردم ایران نشان می‌دهند و ما را رنج‌دیده و بدبخت و مظلوم توصیف می‌کنند. یادمان باشد که ما در موضع ضعف و ترحم قرار نداریم و اتفاقاً قدرتمند و بانشاطیم. اگر هم رنج و ظلمی به ما رسیده فاعل و عامل این رنج و ظلم، دشمن خونخوار غدّار است. فراموش نکنیم که عاملانه و قاطعانه و خودخواسته، قطعی اینترنت یا هر چیز دیگری را برای حفظ خاک و وطنمان به جان خریدیم و تحمل کردیم. البته در موقعیت مناسب، پای مطالبات و خواسته‌هایمان از مسئولان خواهیم ایستاد. ما به سطحی از بلوغ و کنشگری فکری، سیاسی، اجتماعی رسیده‌ایم که از صفحات سطحی اینستاگرام و طنزهای مبتذل و محتواهای اکثراً مزخرفش عبور کنیم و اجازه ندهیم بلاگرها و سایر مجازی‌‌کارها با تصاویر و محتواهای رنگارنگ، سرمان را گرم کنند و قدرت تفکر و تحلیل را ازِمان بگیرند و افکار و القائات دلخواهشان را به خوردمان بدهند. مگر در این چند ماه که پیج‌های طنز و آشپزی و ورزش و روزمرگی و خرید و غیره و ذلک را فالو نداشتیم مُردیم؟ اتفاقاً همه‌ی این چیزها را نه در فضای مجازی، بلکه در دنیای حقیقی، به شکل عمیق‌تری تجربه و زندگی کردیم. ما دیگر گاو‌ شیرده بلاگرها و بازیگرها و پیج‌ها و کانال‌هایشان نخواهیم بود. حقیقت ماجرا این است که آن‌ها به لایک و کامنت و فالو و خریدهای ما نیاز دارند و ما باید آن‌ها را تابع خودمان کنیم، نه این‌که خودمان شبیه آنان شویم. https://eitaa.com/mahbubeman

سلام دوستان عزیز کانال محبوبِ محبوب من برای همیشه به پیام‌رسان بله منتقل می‌شود. در صورت تمایل، تشریف بیاورید آن طرف در خدمتتان باشیم. ble.ir/MahboubeMan البته لطفاً از این‌جا لفت ندهید. 😅 ble.ir/MahboubeMan

#روضه_کلمه روز اول: روضه‌ی کنایه https://eitaa.com/mahbubeman

#روضه_کلمه روز دوم: روضه‌ی ریشه صُعداء با تصعید هم‌ریشه است. یعنی آهِ سرد، نفَس کش‌‌دار و طولانی. در مقتل‌ها نوشته‌اند وقتی امام‌ حسین(ع) به کربلا رسیده‌اند نفَس‌کشیدنشان صُعدایی بوده. یعنی جلوی اشک‌هایشان را گرفته‌اند و فقط آه کشیده‌اند، آه پشت آه... https://eitaa.com/mahbubeman

#روضه_کلمه روز سوم: روضه‌ی هوش مصنوعی از هوش مصنوعی خواستم یک دختر سه ساله را توصیف کند. گفت: «بدن دختر سه ساله معمولاً کوچک و لاغر است با اندام‌های نرم و حساس. صورت دختر سه‌ ساله معمولاً کوچک و نرم است. دختران سه ساله از جدایی از والدین، حیوانات، برخورد با غریبه‌ها، تاریکی و صداهای بلند می‌ترسند...» https://eitaa.com/mahbubeman

#روضه_کلمه روز چهارم: روضه‌ی بی‌کلمه تا حالا کلمه گم کرده‌اید؟ کلمه گم‌کردن مثل دست‌ و پا گم‌کردن است. کلمه گم‌کردن مخصوص ما آدم معمولی‌ها نیست. من سخنران و سخندان و رجزخوانی را می‌شناسم که روزی کلمه کم‌ آورد... https://eitaa.com/mahbubeman

#روضه_کلمه روز پنجم: روضه‌ی یک کلمه نامه کوتاه بود و جانکاه: «مِن الغریب الی الحبیب» غریب نوشته‌بود: «ما به کربلا رسیده‌ایم. خودت را سریع برسان.» مگر چه شده‌بود که امام، خودش را غریب می‌خوانْد؟ مگر حبیب مُرده‌باشد که امامش غریب بماند... https://eitaa.com/mahbubeman

#روضه_کلمه روز ششم: روضه‌ی تمرین بعضی از صفت‌ها ارثی هستند و نسل به نسل ادامه می‌یابند. مثلاً اگر پدر، صبور باشد پسر هم مشق صبوری می‌کند و اگر پدر، کریم باشد پسر هم تمرین کرامت می‌کند. حالا قاسم وسط صحرای کربلا ایستاده و درس صبوری و کرامت پس داده... https://eitaa.com/mahbubeman

سرها همه مقابل عمّه ایستاده‌اند تنها سرِ تو را به سنان، تکیه داده‌اند #شب_هفتم https://eitaa.com/mahbubeman

#روضه_کلمه روز هفتم: روضه‌ی زن‌ها زنها زود پیر می‌شن، می‌دونی چرا؟ چون عروسک بازیشونم جدیه، روی عمرشون حساب می‌شه. از دو سالگی مادرن. بعد، مادر برادرشون می‌شن. بعد، مادر شوهرشون می‌شن. باباشون که پا به سن می‌ذاره مادرش می‌شن. گاهی وقتا حتی مادرِ مادرشونم می‌شن. روضه‌ی حضرت رباب(س) روضه‌ی ما زن‌هاست... https://eitaa.com/mahbubeman