-

؛)))💔!

از همه آزرده ام ، چگونه نگریم ؟!

کنج خوشبختی من ، گوشه‌ی دنج اتاقم است... همان‌جایی که کتاب‌هایم نزدیک‌ترین دوستان من هستند... دقیقا همانجا نسیم سرخوشی میان روزمرگی‍‍‌هایم می‌پیچید و دنیای ساده‌ی مرا غرق خوشبختی می‌کند ! دلخوشی‌های ساده‌ی من... خوشبختی‌های ساده را هر لحظه در آغوشم می‌اندازد ! . .

(((:

اتومبیل جلویی لاک پشت وار پیش می رفت و با اینکه مدام بوق می‌زدم، به من راه نمی داد. داشتم خونسردی ام را از دست می‌دادم که یکدفعه چشم ام به برچسب کوچکی روی شیشه‌ی عقب اش افتاد: "نقص فنی، لطفا صبور باشید!" و این نوشته همه چیز را تغییر داد! بلافاصله آرام گرفتم و سرعتم را کم کردم. راستش حتی مراقب آن ماشین و راننده اش هم بودم! چند دقیقه با تأخیر به خانه رسیدم اما مشکلی نبود. ناگهان فکری تلنگر زد: اگر آن برچسب نبود من صبوری به خرج می‌دادم؟ چرا برای بردباری در برابر مردم به برچسب نیاز داریم؟ و دست آخر اینکه: اگر مردم برچسب هایی به پیشانی خود بچسبانند، با دیگران صبورتر و مهربان خواهیم بود؟ برچسب هایی چون: "کارم را از دست داده ام" " در حال مبارزه با سرطان" "در مراحل طلاق ناجوری گیر افتاده ام" "عزیزی را از دست داده‌ام" "در شرایط بد مالی و ورشکستگی قرار دارم" و صدها برچسب دیگر شبیه اینها. همه درگیر مشکلاتی هستند که ما از آن چیزی نمیدانیم. حداقل کاری که میتوانیم بکنیم، صبر و مهربانی است. " بیائید به برچسب های نامرئی یکدیگر احترام بگذاریم." حواس پرت

شاید این یه رسمِ که دنیا میگه عه خوشحال شدی که فلان اتفاق میخواد بیفته؟! خب اوکی پس بزار ب بهترین شکل زهرمارت کنم(:

الان زمانیه که مدام شعر سعدی زیر گوشم با صدای خودش زمزمه میشه ک میگفت زمان گذشت و دلم می‌گوید که تو نمی‌آیی!

-

؛) -