وقتی میگم من مودی ام منظورم این نیست که امروز بهت میگم دوستت دارم اما فردا ازت متنفرم، یا مثلا امروز دوستم باشی و فردا مثل یه غریبه باهات رفتار کنم. وقتی از مودی بودن حرف می زنم یعنی یهو تو خوشحال ترین حالت ممکن حالم بد می شه و می زنم زیر گریه، یا تو اوج غمگینی قهقهه می زنم، ممکنه یهو چند روز گم و گور بشم و با کسی حرف نزنم، یا ممکنه تو یه روز به کل دوستام پیام بدم، یا مثلا اون لحظه ای که تصمیم می گیرم از همه دور بشم با خودم میگم چرا باید همچین کاری کنم؟ یا وقتی که میخوام برم تو یه جمع با خودم بگم من که تنهایی حالم خوبه پس چرا برم؟ یا حتی ممکنه قبل از سِند کردن این پست نظرم عوض بشه و هرچی که نوشتم رو پاک کنم. وقتی میگم مودی ام منظورم همیناس، همه ی اینایی که به حال و احوال خودم مربوطه، وگرنه قرار نیست تو حس یا رابطم با بقیه تغییری ایجاد بشه.

یجا نوشته بود : من متنفر بودن از آدما رو بلد نیستم فقط یهو برام بی اهمیت میشن ، دیگه پیگیر کاراشون نیستم دیگه اهمیت نمیدم ، که کجا میرن ، دیگه نگرانشون نیستم ؛ همین ! من متنفر شدن رو بلد نیستم ! ولی بیخیال شدن رو خوب بلدم (؛

چطوره که تو براش بیقراری ! ولی اون تو بیخیال ترین حالتِ ممکنه ؟! ...

خودم میرفتم ، اما سایه ام با من نمی آمد (:

درد‌یعنی‌که‌شبی‌بین‌ݝم‌و‌تنهایی‌ هوس‌دیدن‌یار‌که‌تورا‌کشت‌کنی

!!

کی به پایان میرسد این انتظار پوچ؟!(;

شاید با کاراتون فکر کنید فقط یه حرف ساده زدید ؛ اما شاید دل طرف مقابلتون رو شکستید ! اما شاید برای بار هزارم اشک طرفو درآوردید ؛ اما شاید طرف در حالی که گریه میگرد و حتی چشماش صفحه ی گوشی رو تار میدید ، باهاتون بگه و بخنده ؛ و و و ... خیلی از این اما ها ! اون موقع میتونید راحت سر روی بالش بزارید و بخوابید ؟

-

*