و دلم به نام ِتو نفس میکشد .

او در زندگی به سر می‌برد و من در دلتنگی !

تو در زندگی‌ام نبودی ! در بند بند ِوجودم بودی !

و دوست داشتنت را پنهان کردم . مانند ِزخمی عمیق '

من دوستت داشتم ، نه معمولی . عمیق . بی‌صدا . تا ته ِ جان !

لبخندت ساده‌ترین معجزه ی دنیاست ! نه خورشید ، نه ماه ، فقط همان برق چشم‌هایت برای ِروشن کردن ِ همه ی روزهای من کافی‌ست '

من در این خلوت و خاموشی و سکوت اگر از یاد تو یادی نکنم ، می‌شکنم‌ ‌ ‌ ‌ ‌ .

‌ چشم‌هایت اگر برای من باشند دیگر چه اهمیتی دارد جهان با من چه کند ؟‌

‌ و هنوز اگر تو بیایی دوباره آغاز می‌شوم ' اگر چه خسته تر از آفتاب ِ بر لب ِ بامم   ‌!

و اما قلب ِزخمی ِمن به بهانه ی تو زنده است '

و تو جهان ِمرا آغاز کردی !

و اگر تا ابد هوای ِدیدن ِتو از سرم نیوفتاد چه ؟