صد هزاران بیت خواندم مو به مو ، سو به سو هیچ دیوانی ندارد شعر ِ چشمان ِ تو .

نفهمیدم کجا پایان ِ من و کجا اغاز اوست .. تنها دانستم زین پس هرچه هست اوست !

راجب قشنگی های جهان ازم پرسیدن ، از سیاهی چشمات گفتم .

تو کاری میکنی که حتی قلبمم لبخند میزنه !

به یادت تمام ِاستخوان هایم درد می‌کند .

در غمناک ترین لحظاتم با خیالت زندگی ها کردم ؛

در نگاهم اگر نیستی در خیالم سرشاری ! )

بعد از او دیگر نمی خواهم ، آفتاب و ماه و ستارگان را .

تو همون 'هیچی' هستی وقتی ازم میپرسن دارم به چی فکر میکنم .

از یادآوری اون هزار گیگ خاطره ایی که توی اون تاریخ هست واقعا خستم ‌.

تو نور ِزندگی ِمنی >>

تو بخوان نغمه ناخوانده من ! تو بخوان که بندبند ِ وجودم از گفتنت عاجز است ، بخوان از تمام ناگفته هایم ، از چیزهایی که نمیتوانم در وصفت بگویم ، گویی کلمات در برابرت به زانو در می آیند و حقارت خود را نمایان میکنند !