تویی جان ِمن وبی جان نتوانم زیست ‌. ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌

دلم خوش است که دیدمت به خواب ؛ گاه گاه !

در آرزوی تو عمر بردم شب و روز ، عمرم همه رفت و آرزوی ِتو نرفت .

در این دنیای تاریک او زیباترین نور بود !

اما عزیز ِمن ! تمام روز می‌شود به توفکرکرد وتنها نبود .

جان به قربان ِاو .

و او همان کسی است که سال‌ها در جستجویش بودم !

روز هایم بوی تورامیدهند ، خواب هایم بوی تورامیدهند ، روزگارم بوی تورامیدهد ، نکند توام هر روز در خیالت ، مرا به آغوش میکشی ؟

گویی خیالش پناهیست برای من ِآوار شده .

دوستت دارم ! بی آنکه باشی ، بی آنکه ببینمت‌ ، تو را مثل نسیمی که نمی‌شود گرفت دردل ِ بی‌پناهی‌هایم بوسیدم .

نگفتم دوستت دارم ولی جان تویی ، خالق هر لحظه از این ع᮫شق ِ پنهان تویی ‌ ‌ .

این دریای غم لبریز ِدلتنگیست !