گویی خیالش پناهیست برای من ِآوار شده .

دوستت دارم ! بی آنکه باشی ، بی آنکه ببینمت‌ ، تو را مثل نسیمی که نمی‌شود گرفت دردل ِ بی‌پناهی‌هایم بوسیدم .

نگفتم دوستت دارم ولی جان تویی ، خالق هر لحظه از این ع᮫شق ِ پنهان تویی ‌ ‌ .

این دریای غم لبریز ِدلتنگیست !

جز حسرت ِدیدارش هیچ در دلو جانم نیست ؛

او عمر ِدوباره ِمن است .

فرقی نمی‌کند باشی یا نباشی ! دل ِمن هرشب به هوای تو پر می‌زند ؛ پرنده ی خیالم تنها در آسمان ِتو آرام می‌گیرد .

چه کردی که تمام ِکوچه های قلبم به نام توست ؟ هر قدمی که برمیدارم به سوی توست ؟

اورا دیدم و فهمیدم خورشید تنها در آسمان نیست ! گاهی در چشمانش طلوع می‌کند ..

و چشمانش دریاییست که حتی ماه هم در آن غرق میشود .

و بهارهم بی تو خزان است ؛

جز دیدن ِرویش امیدی نیست .