توبرای‌من‌همونی‌که‌هیچوقت‌ازت‌سیرنمیشم ‌ گذشتمی ، آیندمی ، دیروزمی ، فردامی ، همونی‌هستی‌که‌تاابدمیتونم‌بپرستمش‌و‌بخاطر‌ وجودش‌خوشحال‌باشم .

میل عجیبی به دیدن او داشتم ، می‌توانستم کل روز را به تماشای او بنشینم ، به تماشای او که دارد کارهای روزمره و ساده خویش را انجام میدهد ، زمانی که میدیدمش ، چه از دور و چه از نزدیک ، چه در خیال و چه واقعیت ، چه مدت کوتاهی و چه مدت طولانی ، قلبم به تپش می‌افتاد ، طوری که انگار میخواهد دهان باز کند و چیزی را فریاد بزند ، چیزی که نه من متوجه ان بودم ، نه او چیزی که تنها قلب من می‌دانست .

مرابرگردان‌به‌حالی‌که‌قبل‌ازتوبودمو‌بعدرهایم‌کن .

نفهمیدم چیشد که یهو تموم ِنوشته هام راجب تو شد .

من بدون تو مثل ادبیات بدون شعرم ، مثل آسمون بدون ماه ، مثل نقاشی بدون رنگ .

ولی خب هر چقدر نديدنش طولاني تر ميشه تازه ميفهمي چقدر دوستش داری :)

و تو در دلِ‌تاریکی هم ، نورِ زندگیِ منی .

نصیبم از رخِ ماهش به جز بغضِ غروبی نیست‌ ‌ ‌.

و من همانم که تویی از همه عالم جانش ،

شعرهای من تویی ، اشعار میخواهم چکار ؟

عشق وجود دارد . فقط بعضی‌ها مثلِ آیدا می‌مانند ، شاملو می‌سازند بعضی‌ها‌ هم مثلِ‌ثریا می‌روند‌ شهریار می‌کُشند .

بی‌تو‌تاریک‌نشستم ، چراغِ‌که‌شدی ؟