کجا بودی شبایی که غما می‌کشتنم B2.

حق بده، بهم بریزم B2.

هنوزم اون شبای گریه‌ی بعد موشک‌رو یادم هست.

کجا شلیک کردی، کجا آتش‌بس رو یادم هست.

یادتونه توی جنگ ۱۲ روزه آتش‌بس که شد همگی ناامید شدیم، ولی آقا توی سخنرانی‌شون تبریک گفتن؟ «درست» همیشه اون چیز و شعاری نیست که تو ذهن ما شکل می‌گیره. بنابر اخبارهایی که گفته شده این آتش‌بس با موافقت رهبر انقلاب بوده‌. پس، باید احترام گذاشت؛ با دلی پر از خون. سخت‌ترین تمرینِ زندگیِ آدمی، ولایت‌پذیریه. ان‌قُلتم نیارید.

اون کاه‌مغز‌هایی که می‌خواستن آمریکا زارت‌زارت بزنه و اونا بهترشو بسازن لباس کاراشونو بپوشن که وقت نداریم. بدوئِن، تانبلای بی‌سُواد.

این‌که فکر می‌کنید تجمعات شهری و میدون‌داری دیگه خاتمه یافته هم به نوعی جالبه. آتش‌بس برای برای جنگ برون‌مرزی بود. ما هنوز داخل خاکمون ریزه‌خورای رضاپشمک و دهن‌کج‌های تجزیه‌طلب رو داریم. لازمه‌ی دفعِ خطراتِ آشوب‌های داخلی همین تجمعات و خیابان‌داری‌هاست. امّا با شعارهای واقع‌بینانه‌تر، مصلحت‌اندیشی‌های بیشتر و اهداف‌گذاری بهینه‌تر. نه دست زدن به هر عملی از روی جَوهای ایتایی.

یه‌روز یه ایرانیه تحلیل نکرد، مُرد.

در کل، بیاید فحاشی‌نکردن و نپریدن به هم رو تو بحث‌کردنامون نرمالایز کنیم.

این‌که هممون با یه دیپلم و سیکل ریاضی و انسانی و هنر داریم راجع به میلیتاریست و اوضاع منطقه و مذاکره و صلح بحث می‌کنیمم خودش به نوعی جالبه.

تا 1.1k شدن فاصله‌ای نیست از این‌جا که منم.